سه چيز است كه اگر
مؤمن از آنها مطلع شود، باعث طول عمر و دوام بهرهمندى او از
نعمتها مىشود: طول دادن ركوع و سجده، زياد نشستن بر سر سفرهاى
كه در آن ديگران را اطعام مىكند و خوش رفتارىاش با خانواده.
كافى، ج 4، ص
49، ح 15
حدیث (16)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
مَوتُ
النسانِ بِالذُّنوبِ اَكثَرُ مِن مَوتِهِ بِالجَلِ وَ
حَياتُهُ بِالبِرِّ اَكثَرُ مِن حَياتِهِ بِالعُمُرِ؛
مرگ انسانها در نتيجه گناهان، بيشتر از مرگ
آنها در نتيجه فرا رسيدنِ اَجَل است و زنده ماندن انسانها در
نتيجه نيكىهايشان، بيشتر از زندگى كردنشان به خاطر باقى بودنِ عمر
است.
مكارم الاخلاق،
ص 362
حدیث (17)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
اِنَّ
القَومَ لَيَكونونَ فَجَرَةً وَ لا يَكونونَ بَرَرَةً فَيَصِلونَ
اَرحامَهُم فَتَنمى اَموالُهُم وَ تَطولُ اَعمارُهُم
فَكَيفَ اِذا كانوا اَبرارا بَرَرَةً!؟
مردمى كه گناهكارند و نه نيكوكار، با صله
رحم، اموالشان زياد و عمرشان طولانى مىشود. حال اگر نيك و نيكوكار
باشند، چه خواهد شد!؟
كافى،
ج 2، ص 155، ح 21
حدیث (18)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
يا عَلىُّ،
مِن كَرامَةِ المُؤمِنِ عَلَى اللّهِ اَنـَّهُ لَم يَجعَل
لاَِجلِهِ وَقتا حَتّى يَهُمَّ بِبائقَةٍ فَاِذا هَمَّ بِبائقَةٍ
قَبَضَهُ اِلَيهِ ؛
اى على! از ارجمندى مؤمن در نزد خدا اين است
كه برايش وقت مرگ، معيّن نفرموده است، تا زمانى كه قصد شرّى كند.
آن گاه خداوند جانش را بستاند.
عيون أخبار الرضا علیه السلام،
ج 2، ص 40، ح 90
حدیث (19)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
بَشِّروا
المَحرورينَ بِطولِ العُمرِ ؛
گرممِزاجان را به طول عمر، مژده دهيد.
بحارالأنوار،
ج 62، ص 290
حدیث (20) امام باقر عليه السلام:
اَلبِرُّ وَ
الصَّدَقَةُ يَنفيانِ الفَقرَ وَ يَزيدانِ فِى العُمرِ وَ
يَدفَعانِ عَن صاحِبِهِما سَبعينَ ميتَةَ سوءٍ ؛
كار خير و صدقه، فقر را مىبَرند، بر عمر
مىافزايند و هفتاد مرگ بد را از صاحب خود دور مىكنند.
ثواب الاعمال،
ص 141
حدیث (21)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
فِى الزِّنا سِتُّ
خِصالٍ: ثَلاثٌ مِنها فِى الدُّنيا وَ ثلاثٌ فِى الآخِرَةِ،
فَاَمّا الَّتى فِى الدُّنيا فَيَذهَبُ بِالبَهاءِ وَ يُعَجِّلُ
الفَناءَ وَ يَقطَعُ الرِّزقَ وَ اَمّا الَّتى فِى الآخِرَةِ
فَسوءُ الحِسابِ وَ سَخَطُ الرَّحمنِ وَ الخُلودُ فِى النّارِ ؛
زِنا، شش پيامد
دارد: سه در دنيا و سه در آخرت. سه پيامد دنيايىاش اين است كه:
آبرو را مىبَرد، مرگ را شتاب مىبخشد و روزى را مىبُرد و سه
پيامد آخرتىاش: سختى حسابرسى، خشم خداى رحمان و ماندگارى در آتش
است.
خصال، ص
321، ح 3
حدیث (22)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
مَن سَرَّهُ
اَن يُنسَاَلـَهُ فى عُمُرِهِ وَ يُوَسَّعَ لَهُ فى رِزقِهِ
فَليَتَّقِ اللّهَ وَ ليَصِل رَحِمَهُ؛
هر كس دوست دارد كه عمرش طولانى و روزىاش
زياد شود، تقواى الهى پيشه كند و صله رحم نمايد.
بحارالأنوار، ج 74، ص 102، ح 56
حدیث (23)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
اَكثِر مِن
الطَّهورِ يَزِدِ اللّهُ فى عُمُرِكَ؛
وضو زياد بگير تا خداوند، عمرت را زياد كند.
امالى
مفيد، ص 60، ح 5
حدیث (24)
امام على عليهالسلام :
كَثرَةُ
اصطِناعِ المَعروفِ تَزيدُ فِى العُمُرِ وَ تَنشُرُ الذِّكرَ
؛
زياد كار نيك انجام دادن، عمر را مىافزايد
و نام را پرآوازه مىسازد.
غررالحكم،
ح 7113
حدیث (25)
امام صادق عليهالسلام :
ما نَعلَمُ
شَيئا يَزيدُ فِى العُمرِ اِلاّ صِلَةَ الرَّحِمِ، حَتّى اِنَّ
الرَّجُلَ يَكونُ اَجَلُهُ ثَلاثَ سِنينَ فَيكونُ وَصولاً
لِلرَّحِمِ فَيَزيدُ اللّهُ فى عُمرِهِ ثَلاثينَ سَنَةً
فَيَجعَلُها ثَلاثا وَ ثَلاثينَ سَنَةً، وَ يَكونُ اَجَلُهُ
ثَلاثا وَ ثَلاثينَ سَنَةً فَيَكونَ قاطِعا لِلرَّحِمِ،
فَيَنقُصُهُ اللّهُ ثَلاثينَ سَنَةً وَ يَجعَلُ اَجَلَهُ اِلى
ثَلاثِ سِنينَ؛
ما، غير از صله رحم،
چيزى نمىشناسيم كه بر عمر بيفزايد، تا آنجا كه گاهى عمر كسى سه
سال است، و وقتى كه اهل صله رحم مىشود، خداوند هم سى سال بر عمرش
مىافزايد و آن را سى و سه سال مىكند و گاهى عمر كسى سى و سه سال
است و قطع رحم مىكند و خداوند هم سى سال از عمر او مىكاهد و عمرش
را به سه سال، كاهش مىدهد.
كافى، ج 2،
ص 152، ح 17
حدیث (26)
امام صادق عليهالسلام :
مَن رَجَعَ
مِن مَكَّةَ وَ هُوَ يَنوِى الحَجَّ مِن قابِلٍ زيدَ فى
عُمرِهِ ؛
هر كس از مكّه بر گردد و تصميم داشته باشد
كه سال بعد هم به حجّ برود، بر عمرش افزوده مىشود.
كافى،
ج 4، ص 281، ح 3
حدیث (27)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
اَلصَّدَقَةُ
عَلى وَجهِها وَ بِرُّ الوالِدَينِ وَ اصطِناعُ المَعروفِ
يُحَوِّلُ الشَّقاءَ سَعادَةً وَ يَزيدُ فِى العُمرِ؛
صدقه دادن با مراعات شرايطش و خوبى كردن به
پدر و مادر و انجام دادن كارهاى نيك، بدبختى را به خوشبختى تبديل
مىكند و بر عمر مىافزايد.
كنزالعمال،
ح 4444
حدیث (28)
امام صادق عليهالسلام :
اَلذُّنوبُ
الَّتى تُغَيِّيرُ النِّعَمَ البَغىُ وَ الذُّنوبُ التَّى تورِثُ
النَّدَمَ القَتلُ وَ الَّتى تُنزِلُ النِّقَمَ الظُّلمُ
وَالَّتى تَهتِكُ السُّتورَ شُربُ الخَمرِ وَ الَّتى تَحبِسُ
الرِّزقَ الزِّنا وَ الَّتى تُعَجِّلُ الفَناءَ قَطيعَةُ
الرَّحِمِ وَالَّتى تَرُدُّ الدُّعاءَ وَ تُظلِمُ الهَواءَ
عُقوقُ الوالِدَينِ؛
گناهی كه نعمتها را
تغيير مىدهد، تجاوز به حقوق ديگران است. گناهى كه پشيمانى
مىآورد، قتل است. گناهى كه گرفتارى ايجاد مىكند، ظلم است. گناهى
كه آبرو مىبَرد، شرابخوارى است. گناهى كه جلوى روزى را مىگيرد،
زناست. گناهى كه مرگ را شتاب مىبخشد، قطع رابطه با خويشان است.
گناهى كه مانع استجابت دعا مىشود و زندگى را تيره و تار مىكند،
نافرمانى از پدر مادر است.
علل الشرايع،
ج 2، ص 584
حدیث (29) امام باقر عليه السلام:
اِنّ
الحُسَينَ صاحِبَ كَربَلا قُتِلَ مَظلوما، مَكروبا عَطشانا،
لَهفانا فآلَى اللّهُ عَزَّوَجلّ عَلى نَفسِهِ اَن لا ياتيَهُ
لَهفانٌ و لا مَكروبٌ و لا مُذنِبٌ و لا مَغمومٌ و لا عَطشانٌ و لا
مَن بِهِ عاهَةٌ ثُمَّ دَعا عِندَهُ و تَقَرَّبَ بِالحُسَينِ بنِ
عَلىٍّ علیه السلام اِلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ إلاّ نَفَّسَ
اللّهُ كُربَتَهُ وَ اَعطاهُ مَسأَلَتَهُ و غَفَرَ ذَنبَهُ وَ
مَدَّ فى عُمُرِهِ وَ بَسَطَ فى رِزقِهِ فَاعتَبِروا يا اُولـِى
الاَبصار؛
حسين، بزرگ مرد
كربلا، مظلوم و رنجيده خاطر و لب تشنه و مصيبزده به شهادت رسيد.
پس خداوند، به ذات خود، قسم ياد كرد كه هيچ مصيبتزده و رنجيده
خاطر و گنهكار و اندوهناك و تشنهاى و هيچ بَلا ديدهاى به خدا روى
نمىآورد و نزد قبر حسين
علیه السلام دعا نمىكند و آن حضرت را
به درگاه خدا شفيع
نمىسازد، مگر اينكه خداوند، اندوهش را برطرف و حاجاتش را برآورده
مىكند و گناهش را مىبخشد و عمرش را طولانى و روزىاش را گسترده
مىسازد. پس اى اهل بينش، درس بگيريد!
بحارالأنوار،
ج 101، ص 46، ح 5
حدیث (30)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
مَن قَلَّمَ
اَظفارَهُ يَومَ الجُمُعَةِ يَزيدُ فى عُمُرِهِ و مالِهِ؛
هر كس در روز جمعه ناخنهايش را كوتاه كند،
عمر و مالش زياد مىشود.
جامع الأخبار،
ص 333
حدیث (31)
امام سجّاد علیه السلام:
مَن صَلّى فى
مَسجِدِ السَّهلَةِ رَكعَتَينِ زادَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ فى
عُمُرِهِ سَنَتَينِ ؛
هر كس در مسجد سهله دو ركعت نماز بخواند،
خداوند، دو سال بر عمر او مىافزايد.
المزار
للمفيد، ص 14
حدیث (32)
امام صادق عليهالسلام :
اَربَعَةٌ
تُهرِمُ قَبلَ اَوانِ الهَرَمِ: اَكلُ القَديدِ وَ القُعُودُ
عَلَى النَّداوَةِ وَ الصُّعودُ فِى الدَّرَجِ وَ مُجامَعَةُ
العَجوزِ ؛
چهار چيز، انسان را پيش از فرا رسيدن هنگام
پيرى، پير مىكند: خوردن گوشت خشكيده، نشستن بر جاى مرطوب، بالا
رفتن از پلّه و آميزش با پير زنان.
تحف العقول،
ص 317
حدیث (33)
امام صادق عليهالسلام :
اَلبِرُّ وَ
حُسنُ الخُلقِ يَعمُرانِ الدّيارَ وَ يَزيدانِ فِى العمارِ
؛
نيكوكارى و خوش اخلاقى، خانهها را آباد و
عمرها را طولانى مىكنند.
كافى،
ج 2، ص 100، ح 8
حدیث (34)
امام على عليهالسلام :
وَيحُ
النّائِمِ ما اَخسَرَهُ! قَصُرَ عُمرُهُ وَ قَلَّ اَجرُهُ؛
واى بر آنكه در خواب (غفلت) است! چه
زيانكار است! عمر او كوتاه شده است و پاداش او كم.
عيون الحكم والمواعظ،
ص 504، ح 9239
حدیث (35)
امام على عليهالسلام :
مَن جارَ
قَصُرَ عُمرُهُ ؛
هر كس ظلم كند، عمرش كوتاه مىشود.
عيون الحكم والمواعظ،
ص 429، ح 7334
حدیث (36)
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله :
مَن كَثُرَ عَفوُهُ مُدَّ فى عُمُرِهِ؛
هر كس پر گذشت باشد، عمرش طولانى شود.
اعلام الدين، ص315
