حدیث (1)
امام صادق عليه السلام :
صِلَةُ الرحامِ تُزَ كّى العمالَ وَتُنمى الموالَ وَ
تَدفَعُ البَلوى وَتُيَسِّرَ الحِسابَ وَتُنسِئُ فِى الجَلِ؛
صله رحم، اعمال را پاكيزه، اموال را بسيار، بلا را برطرف و حساب
(قيامت) را آسان مىكند و مرگ را به تأخير مىاندازد.
كافى، ج 2، ص
157، ح 33
حدیث (2)
امام صادق عليه السلام :
صِلَةُ الرحامِ تُحَسِّنُ الخُلُقَ وَ تُسمِحُ الكَفَّ وَتُطيبُ
النَّفسَ وَتَزيدُ فِى الرِّزقِ وَتُنسِئُ فِى الجَلِ؛
صله رحم، انسان را خوش اخلاق، با سخاوت و پاكيزه جان مىنمايد و روزى
را زياد مىكند و مرگ را به تأخير مىاندازد.
كافى، ج 2، ص
151، ح 6
حدیث (3)
امام على عليه السلام :
اَربَعَةُ اَشياءَ لا يَعرِفُ
قَدرَها اِلاّ اَربَعَةٌ : اَلشَّبابُ لا يَعرِفُ قَدرَهُ اِلاَّ
الشُّيوخُ وَالعافيَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها اِلاّ اَهلُ البَلاءِ
وَ الصِّحَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها اِلاَّ المَرضى وَ الحَياةُ لا
يَعرِفُ قَدرَها اِلاَّ المَوتى؛
ارزش چهار چيز را جز چهار گروه
نمىشناسند : جوانى را جز پيران، آسايش را جز گرفتاران، سلامتى را جز
بيماران و زندگى را جز مردگان .
مواعظ العدديّه، ص 275
حدیث (4)
پيامبر صلىاللهعليهوآله:
لِيَتَزَوَّدِ
العَبدُ مِن دُنياهُ لآِخِرَتِهِ ، وَ مِن حَياتِهِ لِمَوتِهِ وَ
مِن شَبابِهِ لِهَرَمِهِ ، فَاِنَّ الدُّنيا خُلِقَت لَكُم وَ اَ
نتُم خُلِقتُم لِلخِرَةِ ؛
انسان بايد براى آخرتش از دنيا، براى مرگش از
زندگى و براى پيرىاش از جوانى، توشه برگيرد، چرا كه دنيا براى شما
آفريده شده و شما براى آخرت آفريده شدهايد .
تنبيه الخواطر، ج
1، ص 131
حدیث (5)
امام باقر علیه السلام:
اَلبِرُّ وَ
الصَّدَقَةُ يَنفيانِ الفَقرَ وَ يَزيدانِ فِى العُمرِ وَ
يَدفَعانِ عَن صاحِبِهِما سَبعينَ ميتَةَ سوءٍ ؛
كار خير و صدقه، فقر را مىبَرند، بر عمر
مىافزايند و هفتاد مرگ بد را از صاحب خود دور مىكنند.
ثواب الاعمال،
ص 141
حدیث (6)
پيامبر صلىاللهعليهوآله:
فِى الزِّنا سِتُّ
خِصالٍ: ثَلاثٌ مِنها فِى الدُّنيا وَ ثلاثٌ فِى الآخِرَةِ،
فَاَمّا الَّتى فِى الدُّنيا فَيَذهَبُ بِالبَهاءِ وَ يُعَجِّلُ
الفَناءَ وَ يَقطَعُ الرِّزقَ وَ اَمّا الَّتى فِى الآخِرَةِ
فَسوءُ الحِسابِ وَ سَخَطُ الرَّحمنِ وَ الخُلودُ فِى النّارِ ؛
زِنا، شش پيامد
دارد: سه در دنيا و سه در آخرت. سه پيامد دنيايىاش اين است كه:
آبرو را مىبَرد، مرگ را شتاب مىبخشد و روزى را مىبُرد و سه
پيامد آخرتىاش: سختى حسابرسى، خشم خداى رحمان و ماندگارى در آتش
است.
خصال، ص
321، ح 3
حدیث (7)
امام باقر علیه السلام:
اَلبِرُّ وَ
الصَّدَقَةُ يَنفيانِ الفَقرَ وَ يَزيدانِ فِى العُمرِ وَ
يَدفَعانِ عَن صاحِبِهِما سَبعينَ ميتَةَ سوءٍ ؛
كار خير و صدقه، فقر را مىبَرند، بر عمر
مىافزايند و هفتاد مرگ بد را از صاحب خود دور مىكنند.
ثواب الاعمال،
ص 141
حدیث (8)
امام حسين عليه السلام :
ما أَهوَنَ المَوتَ عَلى سَبيلِ نَيلِ العِزِّ وَإِحياءِ الحَقِّ لَيسَ
المَوتُ فى سَبيلِ العِزِّ إِلاّحَياةً خالِدَةً وَلَيسَتِ الحَياةُ مَعَ
الذُّلِّ إِلاَّ المَوتَ الَّذى لاحَياةَ مَعَهُ؛
چه آسان است مرگى كه در راه رسيدن به عزّت و احياى حق باشد،
مرگ عزتمندانه جز زندگى جاويد و زندگى ذليلانه جز مرگ هميشگى نيست.
احقاق
الحق، ج11، ص601
حدیث (9)
امام على عليه السلام :
اَلمَنِيَّةُ وَلاَ الدَّنِيَّةُ وَالتَّقَلُّلُ وَلاَ التَّوَسُّلُ؛
مرگ آرى امّا پستى و خوارى هرگز، به اندك ساختن آرى امّا دست
سوى اين و آن دراز كردن هرگز.
نهج
البلاغه، حكمت 396
حدیث (10)
امام صادق
عليه السلام :
يَعيشُ النّاسُ بِاِحْسانِهِمْ اَكْثَرَ مِمّا
يَعيشونَ بِاَعْمارِهِمْ وَ يَموتون بِذُنوبِهِمْ اَكْثَرَ مِمّا
يَموتونَ بِآجالِهِمْ؛
مردم، بيشتر از آنكه با عمر خود زندگى كنند، با
احسان و نيكوكارى خود زندگى مىكنند و بيشتر از آنكه با اجل خود
بميرند، بر اثر گناهان خود مىميرند.
دعوات الراوندى، ص 291، ح 33
حدیث (11) امام على عليه السلام :
مَنْ عَطَفَ عَلَيْهِ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ
اَدَّباهُ وَ اَبلَياهُ وَ اِلَى الْمَنايا اَدْنَياهُ ؛
شب و روز بر هر كس بگذرد، او را ادب مىكند،
فرسودهاش مىنمايد و به مرگ نزديكش مىسازد.
كافى، ج 8 ، ص 17، ح 2
حدیث (12) امام حسین عليه السلام :
لَو عَقَلَ ألناسُ و تصَّوروا الموتَ بِصورتهِ
لَخَرِبَتِ الدُّنيا ؛
اگر مردم تعقل می کردند و مرگ را تصور می کردند،
دنيا ويرانه مىشد.
خرد گرايى: ص 334 ح 1094
