حدیث (1)
امام على عليه السلام :
في قَولِ اللّهِ
عَزَّوَجَلَّ «وَ لاَ تَنسَ نَصيبَكَ مِنَ الدُّنيا» : لا تَنسَ
صِحَّتَكَ وَ قُوَّتَكَ وَ فَراغَكَ وَ شَبابَكَ وَ نَشاطَكَ اَن
تَطلُبَ بِهَا الخِرَةَ ؛
درباره آيه سهم خود را از دنيا فراموش
مكن : [يعنى] سلامتى ، توانايى ، فرصت ، جوانى و شادابىات را فراموش
مكن ، تا با آنها ، آخرت را به دست آورى.
امالى
صدوق، ص 299، ح 336
حدیث (2)
پيامبر صلىاللهعليهوآله
:
يا عَلىُّ بادِر بِاَربَعٍ قَبلَ
اَربَعٍ : شَبابِكَ قَبلَ هَرَمِكَ وَ صِحَّتِكَ قَبلَ سُقمِكَ وَ
غِناكَ قَبلَ فَقرِكَ ، وَ حَياتِكَ قَبلَ مَوتِكَ ؛
اى على! چهار چيز را پيش از چهار چيز درياب : جوانىات را پيش از پيرى؛
و سلامتىات را پيش از بيمارى؛ و ثروتت را پيش از فقر و زندگىات را
پيش از مرگ.
من
لا يحضره الفقيه، ج 4، ص 357، ح 5762
حدیث (3)
امام على عليهالسلام :
اَربَعَةُ اَشياءَ لا يَعرِفُ
قَدرَها اِلاّ اَربَعَةٌ : اَلشَّبابُ لا يَعرِفُ قَدرَهُ اِلاَّ
الشُّيوخُ وَالعافيَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها اِلاّ اَهلُ البَلاءِ
وَ الصِّحَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها اِلاَّ المَرضى وَ الحَياةُ لا
يَعرِفُ قَدرَها اِلاَّ المَوتى؛
ارزش چهار چيز را جز چهار گروه
نمىشناسند : جوانى را جز پيران، آسايش را جز گرفتاران، سلامتى را جز
بيماران و زندگى را جز مردگان .
مواعظ العدديّه، ص 275
حدیث (4)
امام على عليهالسلام :
اَلصِّحَّةُ اَفضَلُ النِّعَمِ؛
سلامتى
بهترين نعمت است.
غررالحكم، ح 1050
حدیث (5)
پيامبر صلىاللهعليهوآله
:
اَحِبُّوا المَعروفَ وَ اَهلَهُ فَوَالَّذى نَفسى
بِيَدِهِ اِنَّ البَرَكَةَ وَ العافيَةَ مَعَهُما؛
نيكى و نيكوكاران را دوست بداريد.
سوگند به آن كه جانم به دست اوست، بركت و تندرستى، با نيكى و
نيكوكاران است.
كنز العمّال، ح 15974
حدیث (6)
پيامبر صلىاللهعليهوآله
:
اَلرّوحُ وَ الرّاحَةُ وَ الفَلَجُ وَ
الفَلاحُ وَ النَّجاحُ وَ البَرَكَةُ وَ العَفوُ وَ العافيَةُ
وَ المُعافاةُ وَ البُشرى وَ النَّصرَةُ وَ الرِّضا وَ
القُربُ وَ القَرابَةُ وَ النَّصر وَ الظَّـفَرُ وَ
التَّمكينُ وَ السُّروُر وَ المَحَبَّةُ مِنَ اللّهِ تَبارَكَ
وَ تَعالى عَلى مَن اَحَبَّ عَلىَّ بنَ اَبى طالِبٍ عليهالسلام
وَ والاهُ وَ ائتَمَّ بِهِ وَ اَقَرَّ بِفَضلِهِ وَ تَوَلَّى
الأَوصياءَ مِن بَعدِهِ وَ حَقٌ عَلَىَّ اَن اُدخِلَهُم فى
شَفاعَتى وَ حَقٌ عَلى رَبّى اَن يَستَجيبَ لى فيهِم وَ هُم
اَتباعى وَ مَن تَبِعَنى فَاِنَّهُ مِنّى؛
آسايش و راحتى،
كاميابى و رستگارى و پيروزى، بركت و گذشت و تندرستى و عافيت، بشارت
و خرّمى و رضايتمندى، قرب و خويشاوندى، يارى و پيروزى و توانمندى،
شادى و محبّت، از سوى خداى متعال، بر كسى باد كه على بن ابى طالب
را دوست بدارد، ولايت او را بپذيرد، به او اقتدا كند، به برترى او
اقرار نمايد، و امامانِ پس از او را
به ولايت بپذيرد. بر من است كه آنان را در شفاعتم وارد كنم. بر
پروردگار من است كه خواسته مرا درباره آنان اجابت كند. آنان پيروان
من هستند و هر كه از من پيروى كند، از من است.
بحارالأنوار، ج 27، ص 92
حدیث (7)
پيامبر صلىاللهعليهوآله
:
صَلاةُ اللّيلِ مَرضاةٌ لِلرَّبِّ وَ حُبُّ
المَلائِكَةِ وَ سُنَّةُ النبياءِ وَ نورُ المَعرفَةِ وَ اَصلُ اليمانِ وَ
راحَةُ البدانِ وَ كَراهيَةٌ لِلشَّيطانِ وَ سِلاحٌ عَلَى العداءِ وَ
اِجابَةٌ لِلدُّعاءِ وَ قَبولُ العمالِ وَ بَرَكَةٌ فِى الرِّزقِ؛
نماز شب، موجب رضايت
پروردگار، دوستى فرشتگان، سنت پيامبران، نور معرفت، ريشه ايمان،
آسايش بدنها، مايه ناراحتى شيطان، سلاحى بر ضدّ دشمنان، مايه
اجابت دعا، قبولى اعمال و بركت در روزى است.
ارشاد القلوب، ج 1، ص 191
حدیث (8)
پيامبر صلىاللهعليهوآله
:
تَخَلَّلوا، فَاِنَّهُ يُنَقِّى الفَمَ وَ مَصلَحَةٌ لِلِّثَةِ؛
خلال كنيد، چرا كه دهان را تميز مىكند و مايه سلامت لثه است.
كافى، ج 6، ص 376، ح
5
حدیث (9)
پيامبر صلىاللهعليهوآله
:
اَلوُضوءُ قَبلَ الطَّعامِ يَنفِى الفَقرَ، وَ بَعدَهُ
يَنفِى الهَمَّ وَ يُصَحِّحُ البَصَرَ؛
شستن دست قبل از غذا، فقر را و پس از غذا، غم و اندوه را
برطرف مىكند و به چشم سلامتىمىبخشد.
مكارم الاخلاق، ص
139
حدیث (10)
امام على عليهالسلام :
صيانَةُ
المَراَةِ اَنعَمُ لِحالِها وَ اَدوَمُ لِجَمالِها؛
محفوظ بودن زن، براى سلامتىاش مفيدتر است و
زيبايى او را با دوامتر مىكند.
غررالحكم، ح 5820
حدیث (11)
امام على عليه السلام :
اَلحَسَدُ يُضنِى الجَسَدَ ؛
حسد، بدن را فرسوده و عليل مىكند.
غررالحكم، ح 943
حدیث (12)
پيامبر صلىاللهعليهوآله
:
صوموا تَصِحّوا؛
روزه بگيريد تا تندرست باشيد.
نهج الفصاحه،
ح 1854
حدیث (13)
امام على عليهالسلام :
ثمَرَهُ التَّفِریطِ النَّدامَهُ، وَ ثَمَرَهُ
الحَزمِ السَّلامَهُ؛
ثمره تفریط و کوتاهی پشیمانی است و ثمره دور
اندیشی سلامت.
محاظرات، ج2، ص 313
حدیث (14) امام صادق
عليهالسلام :
خَمْسُ خِصالٍ مَنْ فَـقَـدَ واحِدَةً مِنْهُنَّ لَمْ يَزَلْ ناقِصَ
العَيْشِ زائِلَ الْعَقْلِ مَشْغولَ الْقَلْبِ، فَاَوَّلُّها: صِحَّةُ
البَدَنِ وَ الثّانيَةُ: اَلاَْمْنُ وَ الثّالِثَةُ: اَلسَّعَةُ فِى
الرِّزْقِ، وَ الرّابِعَةُ: اَلاَْنيسُ الْمُوافِقُ (قال الراوى:)
قُلْتُ: و مَا الاَْنيسُ الْمُوافِقُ؟ قال: اَلزَّوجَةُ الصّالِحَةُ،
وَ الوَلَدُ الصّالِحُ، وَ الْخَليطُ الصّالِحُ وَ الخامِسَةُ: وَ هِىَ
تَجْمَعُ هذِه الْخِصالَ: الدَّعَةُ؛
پنج چيز است كه هر كس يكى از آنها را نداشته باشد، همواره در
زندگىاش كمبود دارد و كم خرد و دل نگران است: اول، تندرستى، دوم
امنيت، سوم روزى فراوان، چهارم همراهِ همرأى. راوى پرسيد: همراهِ همرأى
كيست؟ امام فرمودند: همسر و فرزند و همنشين خوب و پنجم كه در برگيرنده
همه اينهاست، رفاه و آسايش است.
خصال، ص 284
حدیث (15) امام على عليهالسلام :
ما خَيْرٌ بِخَيْرٍ بَعْدَهُ النّارُ و ما شَرٌّ
بِشَرٍّ بَعْدَهُ الجَنَّةُ وَ كُلُّ نَعيمٍ دونَ الْجَنَّةِ فَهُوَ
مَحْقورٌ وَ كُلُّ بَلا ءٍ دونَ النّارِ عافيَةٌ؛
خيرى كه به دنبال آن آتش باشد، خير نيست و شرى كه
به دنبال آن بهشت باشد، شر نيست. هر نعمتى جز بهشت ناچيز است و هر
بلايى جز آتش، سلامتى.
نهج البلاغه، حكمت 387
حدیث (16) امام علی
عليه السّلام :
شیئانِ لایَعرِفُ
فَضلَهُما اِلّا مَن فَقَدَهُما : الشَباب وَ العافِیَه؛
دو نعمت است که ارزش آنها را نمی دانند مگر کسی که آنها را از
دست داده باشد : جوانی و تندرستی.
غررالحکم،حدیث 5764
