حدیث (3)
امام على عليه السلام :
إنَّ مَكرَمَةً صَنَعتَها إلى أحَدٍ مِن النّاسِ ، إنّما أكرَمتَ بِها نَفسَكَ
وزَيَّنتَ بِها عِرضَكَ، فَلا تَطلُب مِن غَيرِكَ شُكرَ ما صَنَعتَ إلى نَفسِكَ؛
اگر به كسى خوبى كردى در واقع با اين كار خود را گرامى
داشته اى و به خودت آبرو داده اى، پس به سبب خوبى اى كه به خودت كرده اى از ديگران
خواهان تشكر مباش .
غررالحكم، ج2، ص542، ح3542
حدیث (4)
امام على عليه السلام :
شُكرُكَ لِلرّاضى عَنكَ يَزيدُهُ رِضا وَوَفاءً،
سپاسگزارى تو از كسى كه از تو راضى است، موجب رضايت و وفادارى بيشتر او مى شود.
غررالحكم، ج4، ص161، ح5668
حدیث (5)
امام على عليه السلام :
شُكرُكَ لِلسّاخِطِ عَلَيكَ يوجِبُ لَكَ مِنهُ
صَلاحا وَتَعَطُّفا؛
سپاسگزاريت از كسى كه از تو ناخشنود است، سبب رفع
ناراحتى و مهربانى او نسبت به تو مى شود.
غررالحكم، ج4، ص161، ح5669
حدیث (6)
امام على عليه السلام :
مَن صَنَعَ بِمِثلِ ما صُنِعَ اِلَيهِ فَاِنَّما كافاهُ وَمَن اَضعَفَهُ كانَ
شَكورا؛
هر كس در برابر خوبى اى كه به او شده همانند آن را انجام دهد
آن را تلافى كرده است و اگر بيشتر از آن خوبى كند، سپاسگزارى نموده است.
كافى، ج4، ص28، ح1
حدیث (7)
امام رضا عليه السلام :
إنَّ اللّه عَزَّوَجَلَّ أَمَرَ ... بِالشُّكرِ لَهُ وَلِلوالِدَينِ فَمَن
لَم يَشكُر والِدَيهِ لَم يَشكُرِ اللّه
؛
خداى عزّوجلّ دستور داد ... به سپاسگزارى از خود و از پدر و
مادر، پس كسى كه از پدر و مادر خود سپاسگزارى نكند از خداوند سپاسگزارى نكرده است.
خصال،
ص156، ح196
حدیث (8)
امام صادق عليه السلام :
لَعَنَ اللّه قاطِعى سُبُلَ المَعروفِ قيلَ وَما قاطِعوا سُبُلِ المَعروفِ؟
قالَ: اَلرَّجُلُ يُصنَعُ إلَيهِ المَعروفَ فَيَكفُرُهُ ، فَيَمتَنِعُ صاحِبُهُ
مِن أن يَصنَعَ ذلِكَ إلى غَيرِهِ؛
خدا لعنت كند راهزنان نيكى را. سئوال شد راهزنان نيكى چه
كسانى هستند؟ فرمودند: كسى كه به او نيكى شود، و او ناسپاسى كند، در نتيجه نيكوكار
را از نيكى به ديگران باز دارد.
كافى،
ج4، ص33، ح1
حدیث (9)
امام على عليه السلام :
لا يُزَهِّدَنَّكَ فِى المَعروفِ مَن لا يَشكُرُ لَكَ، فَقَد يَشكُرُكَ عَلَيهِ مَن
لا يَستَمتِعُ بِشَى ءٍ مِنهُ، وَقَد تُدرِكُ مِن شُكرِ الشّاكِرِ أكثَرَ مِمّا
أضاعَ الكافِرُ ، واللّه يُحِبُّ المُحسِنينَ؛
تشكر نكردن ديگران از تو نبايد تو را به خوبى كردن بى رغبت
سازد، زيرا كسى كه از آن نيكى كم ترين بهره اى نمى برد (يعنى خداوند) از تو قدردانى
مى كند و از سپاسگزارى اين سپاسگزار به بيش از آن چيزى مى رسى كه فرد ناسپاس فرو
گذاشته است و خداوند نيكوكاران را دوست دارد.
نهج البلاغه، حكمت 204
حدیث (10)
امام صادق عليه السلام :
إنَّ المُؤمِنَ مُكَفَّرٌ وذلِكَ أنَّ مَعروفَهُ يَصعَدُ إلىَ اللّه تَعالى فَلا
يَنتَشِرُ فِى النّاسِ ، والكافِرُ مَشهورٌ وذلِكَ أنَّ مَعروفَهُ لِلنّاسِ
يَنتَشِرُ فِى النّاسِ ولا يَصعَدُ إلَى السَّماءِ؛
مؤمن ناسپاسى مى شود، زيرا خوبى او به درگاه خداى تعالى بالا
مى رود و در ميان مردم شايع نمى شود، اما خوبى هاى كافر شايع مى شود چون براى مردم
است و به درگاه الهى بالا نمى رود.
علل الشرايع،
ج2، ص560، ح1
حدیث (11)
پيامبر صلىاللهعليهوآله :
أفضَلُ النّاسِ عِندَ اللّه مَنزِلَةً وَأَقرَبُهُم مِنَ اللّه وَسيلَةً
المُحسِنُ يُكَفَّرُ إحسانُهُ؛
بهترين مردم در نزد خداوند و نزديك ترين آنان به او،
نيكوكارى است كه از نيكى او قدردانى نمى شود.
بحارالأنوار،
ج75، ص44، ح1
