1- عذاب دردناک برای عیبجو
امام صادق عليه السلام:
مَن اَحصى عَلى اَخيهِ
المُؤمِنِ عَيبا لِيَعيبَهُ بِهِ يَوما ما كانَ مِن اَهلِ هذِهِ
الآيَةِ قالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ: اِنَّ الَّذينَ يُحِبّونَ اَن
تَشيعَ الفِاحِشَةُ فِى الَّذينَ آمَنوا لَهُم عَذابٌ اَليمٌ فِى
الدُّنيا وَ الآخِرَةِ وَ اللّهُ يَعلَمُ وَ اَ نتُم لا
تَعلَمونَ؛
هر كس درصدد عيبجويى برادر مؤمنش برآيد،
تا با آن روزى او را سرزنش كند، مشمول اين آيه است: كسانى كه دوست
دارند، زشتىها در ميان مردم با ايمان شيوع پيدا كند، عذاب دردناكى
براى آنان در دنيا و آخرت خواهد بود و خداوند مىداند و شما نمىدانيد.
(مستدرك
الوسايل، ج 9، ص 110، ح 10379)
2- ساکتان در برابر ظالم مستحق عذاب
رسول اكرم صلى الله عليه و آله:
إِنَّ النّاسَ إِذا رَأَوُا الظّالِمَ فَلَم
يَخُذوا عَلى يَدَيهِ أَوشَكَ أَن يَعُمَّهُمُ اللّهُ بِعِقابٍ
مِنهُ؛
مردم آنگاه كه ظالم را ببينند و او را باز ندارند،
انتظار مىرود كه خداوند همه را به عذاب خود گرفتار سازد.
(نهج الفصاحه، ح 833)
3- کیفر دلها و بدنها
امام باقر علیه السلام:
إنَّ لِلّهّ عُقلوباتٍ فی القُلوبِ وَ الأبدانِ
ضَنکٌ فی المَعیشَةِ وَ وَهنٌ فی العِبادَةِ وَ ما ضُربَ عَبدٌ
بِعُقوبَهٍ أعظَمَ مِن قَسوَةِ القَلبِ؛
خداوند برای دلها و بدنها کیفرهایی دارد:تنگی در معیشت، ستی در عبادت و
به هیچ وجه بنده ای کیفری بزرگتر از قساوت قلب چشانده نشده است.
(بحارالانوار، ج75، ص176)
4- علت عذاب امتها
امام صادق عليه السلام:
ما عَذَّبَ اللهُ اُمَّهً اِلا عِندَ استِهانَتِهِم بِحُقُوقِ فُقَراءِ اِخوانِهِم؛
خداوند امتى را عذاب نخواهد کرد، مگر در وقتى که نسبت به حقوق برادران
نیازمند خود سستى نمایند.
(مستدرک، ج 12، ص413)
5- خشم افراد مساوی با
عذاب خداوند
امام باقر علیه السلام:
مَن کَفَّ غَضَبَهُ عن النّاس کَفَّ اللهُ عنهُ عَذابَ یومَ
القِیامة؛
کسی که خشمش را از مردمان باز دارد خداوند نیز در روز قیامت
عذابش را از او باز می دارد.
(جهادالنفس، ح532)
6-
عدم آسوده خاطری از عذاب خدا
امام على عليه السلام:
ألا اُخبِرُكُم بالفَقيهِ
حَقِّ الفَقيهِ؟ مَن لميُرَخِّصِ الناسَ في مَعاصِي اللّه ، ولم
يُقَنِّطْهُم مِن رَحمَةِ اللّه ، ولم يُؤمِنْهُم مِن مَكرِ اللّه ،
ولم يَدَعِ القرآنَ رَغبَةً عَنهُ إلى ما سِواهُ؛
آيا شما را از فقيهِ حقيقى آگاه نكنم؟ كسى كه در
معاصى خدا به مردم جواز ندهد و از رحمت خدا نوميدشان نكند و از مكر و
عذاب خدا آسوده خاطرشان نسازد و از قرآن ، به چيز ديگر رو نكند .
7- پرده ای برابر
آتش
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلّم :
علَيكَ بقِراءةِ القرآنِ؛
فإنّ قِراءتَهُ كَفّارةٌ للذُّنوبِ ، وسَترٌ في النارِ ،وأمانٌ مِن
العذابِ؛
بـر تـو بـاد خواندن قرآن؛ زيرا خواندن آن كفّاره
گناهان است و پردهاى در برابر آتش و موجب ايمنى از عذاب.
8- عذاب کافر در
دنیا
امام رضا عليه السلام:
المَرَضُ لِلمُؤمِنِ ؛
تَطهيرٌ ورَحمَةٌ ، و لِلكافِرِ ؛ تَعذيبٌ ولَعنَةٌ ، وإنَّ المَرَضَ
لايَزالُ بِالمُؤمِنِ ، حَتّى لايَكونَ عَلَيهِ ذَنبٌ؛
بيمارى براى مؤمن ، تطهير و رحمت ، و براى كافر ،
عذاب و لعنت است . بيمارى ، همدم مؤمن مىماند ، تا هنگامى كه هيچ
گناهى بر وى نباشد .
9- عذاب حیوان آزاری
امام صادق عليه السلام:
إنّ امـرأة عُـذِّبَتْ في
هِرّةٍ رَبَطتْها حتّى ماتَتْ عَطَشا؛
زنى به سبب آن كه گربهاى را بسته بود ، تا از تشنگى
مُرد ، به عذاب گرفتار آمد .
10- عذاب اخروی
نتیجه دروغ
امام على عليه السلام:
ثَمَرَةُ الكذبِ المَهانَهُ
في الدنيا والعَذابُ في الآخِرَةِ؛
نـتيجه دروغ ، خـوارى در دنـيا و عـذاب در آخرت است .