گلچینی از مناجات های شهید چمران

" خدايا تو مرا عشق کردي که در قلب عشاق بسوزم. تو مرا اشک کردي که در چشم يتيمان بجوشم. تو مرا آه کردي که از سينه بينوايان و دردمندان به آسمان صعود کنم. تو مرا فرياد کردي که کلمه حق را هر چه رساتر برابر جباران اعلام نمايم. تو مرا در درياي مصيبت و بلا غرق کردي و در کوير فقر و حرمان تنهايي سوزاندي. خدايا تو پوچي لذات زودگذر را عيان نمودي، تو ناپايداري روزگار را نشان دادي. لذت مبارزه را چشاندي. ارزش شهادت را آموختي."

 

دو مناجات عرفانی شهید دکتر چمران	نجواهايي ديگر از دکتر چمران با خداي بزرگ
نیایش - عشق و دلدادگی	نیایش شهید دکتر مصطفی چمران قبل از شهادت

چمران از منظري ديگر

چمران طي سال‌هايي كه در آمريكا بود، عاشق دختري مي‌شود كه بعداً هم اسمش را عوض مي‌كند و پروانه مي‌گذارد.با او ازدواج مي‌كند و سال‌هاي بعد صاحب سه فرزند مي‌شود. چمران همسرش را راضي مي‌كند تا با او به مصر و بعد لبنان بيايد.
آنها مدتي هم در لبنان با هم زندگي مي‌كنند اما بعد از مدتي كاسه صبر همسرش لبريز مي‌شود.شايد تصور شود كه چمران هم مثل هر مرد ديگري كه در شرايط سخت مبارزاتي قرار گرفته...

دست نوشته های ماندگار: 29 مى 1960(تُعِزُ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاء)

در دنیا به چیزهاى كوچكى خوشحال مى شوم كه ارزشى ندارند و از چیزهایى رنج مى برم كه بى اساسند. این خوشحالى ها و ناراحتى ها دلیل كم ظرفیتى من است. هنوز گرفتار زندان غم و اندوهم. هنوز اسیر خوشى و لذتم... كمند دراز آمال و آرزو، بال و پرم را بسته، اسیر و گرفتارم كرده و با آزادى، آرى آزادى واقعى خیلى فاصله دارم.

سال 1960	12 مى 1961
یادداشت هاى امریكا، اوایل تابستان 1959	1 سپتامبر 1961
اوایل بهار 1960	10 مى 1965
10 مى 1960	جنگنده پير
لبنان مى1967 (مأموریت به برج حمود)	قسمتی از دست نوشته های دکتر در لبنان

ارزش علم و معرفت از زبان شهيد چمران

ای خدا ، من باید از نظر علم از همه برتر باشم، تا مبادا که دشمنان مرا از این راه طعنه زنند. باید به آن سنگدلانی که علم را بهانه کرده و به دیگران فخر می‌فروشند، ثابت کنم که خاک پای من هم نخواهند شد. باید همه آن تیره دلان مغرور و متکبر را به زانو در آورم، آنگاه خود خاضع ترین و افتاده ترین مرد روی زمین باشم.

بينش و نيايش

نوشته ای درباره جبهه و جنگ و دفاع مقدس

اي حسين، دلم گرفته و روحم پژمرده، در ميان طوفان حوادث كه همچون پر كاه ما را به اينطرف وآن طرف مي‎كشاند، مايوس و دردمند، فقط بر حسب وظيفه به مبارزه ادامه مي‎دهم، و گاهگاهي آنقدر زيرفشار روحي كوفته مي‎شوم كه براي فرار از درد وغم دست بدامان شهادت ميزنم تا ازميان اين گرداب وحشتناكي كه همه را وانقلاب را فروگرفته است لااقل گليم انساني خود را بيرون بكشم و اين عالم دون واين مدعيان دروغين را ترك كنم و با دامني پاك و كفني خونين بلقاء پروردگار نائل آيم ...