تحولات اخیر نشان می‌دهد که «دونالد ترامپ» رییس‌جمهور آمریکا پس از یک دوره عقب‌نشینی در جنگ تحمیلی رمضان با پاره کردن تفاهمی دیگر حالا سعی دارد برای تغییر معادلات در تنگه هرمز اقدام کند. ترامپ با استراتژی مرد دیوانه و عدم پایبندی به اصول خاصی در فضای آنارشیسم و بهم ریختگی با ادغام تنش، فشار سیاسی و حمله نظامی و مذاکرات بی سر و سامان به اهداف خود دست یابد.

بر همین اساس آمریکا پس از هزینه‌های تقابل، تلاش کرده است با طرح موضوع تفاهم یا مذاکره، از فشارهای ناشی از بحران بکاهد، اما همزمان برای حفظ تصویر قدرت، به ادبیات تهدید ادامه داد تا بعد از ترمیم و گذراندن فضای داخلی دوباره به میدان بازگردد.فضای فرسایشی که ترامپ و تیمش دنبال می‌کنند موضوعی ما بین جنگ و مذاکره است. چیزی مه در جنگ بدست نمی‌آید در مذاکرات طلب می‌کند.اظهارات رییس‌جمهور آمریکا درباره ضرورت افزایش تولید تجهیزات نظامی نیز از دو زاویه قابل بررسی است؛ از یک سو تلاش برای نمایش قدرت نظامی آمریکا و از سوی دیگر اعتراف به نیاز واشنگتن برای تقویت ذخایر و ظرفیت‌های دفاعی خود. این مسئله نشان می‌دهد حتی قدرت نظامی آمریکا نیز با محدودیت‌های عملیاتی، هزینه‌های سنگین و چالش‌های جدید روبه‌رو است. ترامپ در انتهای برگزاری جام جهانی و همچنین گذر از تحولات سیاسی درون آمریکا و با تجهیز خود دوباره به جنگ با ایران آمده است. موضوعی که از سوی بسیاری از افکار عمومی قابل پیش‌بینی بود.

اما نتیجه این مسئله این است که سیاست فشار، منطقه را به سمت بی‌ثباتی می‌برد.مجموع این تحولات نشان می‌دهد که راهبرد فشار و تهدید نه‌تنها مسئله ایران را برای آمریکا حل نکرده، بلکه دامنه بحران را گسترش داده است. همراهی برخی کشورهای منطقه با سیاست‌های واشنگتن، آنها را در معرض پیامدهای احتمالی این تقابل قرار داده و از سوی دیگر، نبود یک راهبرد مشخص در سیاست ترامپ، بر پیچیدگی بحران افزوده است.

آنچه از رفتارهای اخیر دولت آمریکا برمی‌آید، ادامه سیاستی است که فشار، تهدید و دیپلماسی را به‌صورت همزمان دنبال می‌کند؛ رویکردی که تاکنون نتوانسته اهداف اعلامی واشنگتن را محقق کند و در مقابل، بر پیچیدگی‌های امنیتی منطقه افزوده است. از این منظر، هرگونه تشدید تنش نه‌تنها بر ایران، بلکه بر کل منطقه و حتی منافع متحدان آمریکا نیز آثار و پیامدهای قابل توجهی خواهد داشت.

این موضوع بن بست مذاکراتی را ایجاد می‌کند و بی اعتمادی مفرط ایران را به دنبال دارد. موضوعی که عواقب خاصی برای آمریکا و به ویژه هم‌پیمانان عربی این کشور در منطقه خواهد داشت.

این رویکرد، احتمال شکل‌گیری یک بن‌بست مذاکراتی را افزایش می‌دهد؛ چراکه از نگاه تهران، مذاکره همزمان با تهدید نظامی و فشار سیاسی فاقد تضمین و اعتبار لازم است. در چنین شرایطی، بی‌اعتمادی مضاعف ایران نسبت به نیت واقعی آمریکا می‌تواند هرگونه مسیر دیپلماتیک را با موانع جدی مواجه کرده و بر پیچیدگی بحران‌های منطقه‌ای بیفزاید.مسئله‌ای که حتی یک دیپلمات ایرانی بدان اشاره می‌کند که آمریکا فقط زبان زور را می‌فهمد. «کاظم غریب آبادی» معاون حقوقی و بین‌الملل وزیر امور خارجه در واکنش به اظهارات توهین‌آمیز و تهدیدهای رئیس‌جمهور آمریکا علیه ایران گفت: «با ترامپ جنایتکار و قاتل باید با زبان خودش صحبت کرد، ظاهرا زبان زور را بهتر می فهمد.»