پایگاه قطری «عربی 21 » در مقاله‌ای به قلم «طلال عوکل» تحت عنوان ««توافق مین‌گذاری لبنان!!»  توافق دولت لبنان با رژیم صهیونیستی را «ننگین و ذلت بار» خواند.

به عقیده نویسنده این مقاله، این توافق، ننگین و ذلت‌بار است؛ چرا که حاکمیت، کرامت، سرزمین و امنیت کشور را در ازای پیش‌شرط‌هایی «غیرقابل‌تحقق» به دست اسرائیل می‌سپارد؛ آن هم با وعده‌هایی از سوی آمریکا و اسرائیل که تاریخ ثابت کرده است این دو ، پایبند و متعهد به آنچه وعده می‌دهند، نیستند.

نویسنده این مقاله در ادامه به سابقه تاریخی رژیم صهیونیستی در نقض توافقات اشاره می‌کند و می نویسد: بیش از 40 سال از امضای آنچه به «توافق 17 مه 1983» معروف است می‌گذرد، اما نتیجه این شد که نه دولت وقت لبنان توانست آن توافق را به مردم لبنان تحمیل کند و نه اسرائیل به آن پایبند ماند.

طبق آن توافق، اسرائیل موظف بود نیروهای خود را طی سه مرحله از لبنان خارج کند؛ مرحله اول تا صیدا، مرحله دوم تا صور و مرحله سوم تا «خط آبی». اما اشغالگری تا سال 2000 ادامه یافت؛ زمانی که «ایهود باراک»، نخست‌وزیر وقت اسرائیل، ناچار شد خروج از جنوب لبنان را اعلام کند.

طلال عوکل می نویسد: در آن زمان، «حزب‌الله» و مقاومت لبنان، از توانمندی‌ها و تجربیاتی که امروز از آن برخوردارند، بهره‌مند نبودند.

در توافقی که به‌تازگی اعلام شده است، اسرائیل وعده‌های خود برای عقب‌نشینی را به شرط «خلع سلاح حزب‌الله» گره زده و هیچ جدول زمانی مشخصی نیز برای آن تعیین نکرده است.

نویسنده مقاله این پرسش را مطرح کرد : دولت لبنان چه برگ‌های برنده و چه امکاناتی در اختیار دارد تا در عملی کردن  این شرط  اسرائیل موفق شود؟ شرطی که هیچ راهی برای تحقق آن جز «جنگ داخلی لبنان» وجود ندارد.

 آیا مسئولان حاکم در دولت لبنان، توافقنامه «اسلو» و سرنوشت آن را به خاطر دارند؟ اصلاً آیا آن‌ها هیچ توافقی را به یاد می‌آورند که تمامی شروط اسرائیل را تأمین نکند و [با این حال] مورد پایبندی هیچ‌کدام از دولت‌های اسرائیل قرار گرفته باشد؟

نویسنده این مقاله خلع سلاح مقاومت را  غیرممکن می‌داند و می نویسد:  ارتش لبنان نمی‌تواند ابزاری برای اجرای شرط اسرائیل باشد. اولاً، ارتش لبنان حتی در صورت دریافت آموزش‌ها و تجهیزات نظامی از ایالات متحده، از توانمندی‌هایی که حزب‌الله و نیروهای مقاومت لبنان در اختیار دارند، برخوردار نیست. علاوه بر این، ارتش در صورت اجرای این شرط اسرائیلی-آمریکایی، در معرض دوپارگی و فروپاشی قرار خواهد گرفت. در متن توافق، اشاراتی به امکان اقدام «لبنان رسمی» برای فراخواندن طرف‌های عربی جهت کمک وجود دارد؛ و به احتمال زیاد، این امکان، بر روی نقش‌آفرینی سوریه شرط‌بندی می‌کند.

نویسنده این مقاله معتقد است: اگر چنین اتفاقی بیفتد، نظام سوریه را به درون گرداب یک بحران داخلی بزرگ پرتاب می‌کند؛ بحرانی که ثبات داخلی آن را تهدید کرده و اسرائیل را وسوسه می‌کند تا با تشدید تجاوزات و مداخلات خود در سوریه، به هدف تجزیه این کشور و اشغال سرزمین‌های بیشتری از آن دست یابد.

نویسنده این مقاله در پایان تاکید دارد که مقاومت لبنان در برابر این توافق، با ادامه هدف قرار دادن نیروهای اسرائیلی در مناطقی که در آن حضور دارند، واکنش نشان خواهد داد،