حدیث (1)
امام حسين عليهالسلام:
فى
بَيانِ ما يَحدُثُ فى زَمَنِ ظُهورِ المامِ الحُجَّةِ
عليهالسلام : وَ لَتَنزِلَنَّ البَرَكَةُ مِنَ السَّماءِ اِلَى
الرضِ حَتّى اِنَّ الشَّجَرَةَ لَتَقصِفُ مِمّا يَزيدُ
اللّهُ فيها مِنَ الثَّمَرَةِ وَ لَتُوكَلُ ثَمَرةُ الشِّتاءِ
فِى الصَّيفِ وَ ثَمَرَةُ الصَّيفِ فِى الشِّتاءِ وَ ذلِكَ
قَولُهُ تعالى: «وَ لَو اَنَّ اَهلَ القُرى آمَنوا وَ
اتَّقَوا لَفَتَحنا عَلَيهِم بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ
الرضِ وَلكِن كَذَّبُوا»؛
در بيان آنچه هنگام ظهور
امام زمان عليهالسلام رخ مىدهد : بركت از آسمان به سوى زمين فرو
مىريزد، تا آنجا كه درخت از ميوه فراوانى كه خداوند در آن
مىافزايد، مىشكند. (مردم) ميوه زمستان را در تابستان و ميوه
تابستان را در زمستان مىخورند و اين معناى سخن خداوند است كه: (و
اگر مردمِ آبادىها ايمان مىآوردند و تقوا پيشه مىكردند،
بركتهايى از آسمان و زمين به روى آنان مىگشوديم، ليكن تكذيب
كردند)
مختصر بصائر الدرجات، ص 51
