حدیث (1)
امام على عليهالسلام:
شيعَتُنَا المُتَباذِلونَ فى وِلايَتِنا، اَلمُتَحابّونَ فى
مَوَدَّتِنا اَلمُتَزاوِرونَ فى اِحياءِ اَمرِنا اَلَّذينَ اِن
غَضِبوا لَم يَظلِموا وَ اِن رَضوا لَم يُسرِفوا، بَرَكَةٌ
عَلى مَن جاوَروا سِلمٌ لِمَن خالَطوا؛
شيعيان ما كسانىاند كه در راه ولايت
ما بذل و بخشش مىكنند، در راه دوستى ما به يكديگر محبت مىنمايند، در راه زنده نگه
داشتن امر و مكتب ما به ديدار هم مىروند. چون خشميگين شوند، ظلم نمىكنند و چون
راضى شوند، زياده روى نمىكنند، براى همسايگانشان مايه بركتاند و نسبت به
همنشينان خود در صلح و آرامشاند.
كافى، ج 2، ص
236، ح 24
حدیث (2)
امام حسين عليه السلام :
إنَّ شيعَتَنا مَن سَلِمَت قُلوبُهُم مِن كُلِّ غِشٍّ وَغِلٍّ وَدَغَلٍ؛
بى گمان شيعيان ما دل هايشان از هر خيانت،
كينه،وفريبكارى پاك است.
بحارالانوار،
ج68، ص156، ح11
