حدیث (1)
پيامبر صلى الله عليه وآله :
اَلصَّدَقَةُ عَلى وَجهِها وَاصطِناعُ المَعروفِ وَ بِرُّ
الوالِدَينِ وَصِلَةُ الرَّحِمِ تُحَوِّلُ الشِّقاءَ سَعادَةً وَتَزيدُ فِى
العُمرِ وَ تَقى مَصارِ عَ السُّوءِ؛
صدقه بجا، نيكوكارى، نيكى به پدر و مادر و صله رحم، بدبختى را به
خوشبختى تبديل و عمر را زياد و از پيشامدهاى بد جلوگيرى مىكند.
نهج الفصاحه، ح 1869
حدیث (2) امام على عليهالسلام :
اَلْجَهْلُ مُميتُ الاَْحْياءِ وَ
مُخَلِّدُ الشَّقاءِ؛
نـادانى، مايـه مرگ زندگان و دوام بدبختى
است.
غررالحكم، ح 1464
حدیث (3) پيامبر صلىلله عليه و آله :
مِن سَعادَةِ ابنِ آدَمَ اسْتِخارَةُ اللّهِ و
رِضاهُ بِما قَضَى اللّهُ و مِن شِقْوَةِ ابن آدَمَ تَركُهُ
اسْتِخارَةَ اللّهِ و سَخَطُهُ بِما قَضَى اللّهُ ؛
از خوشبختى انسان درخواست خير از خداوند و خشنودى
به خواست اوست و از بدبختى انسان است كه از خدا درخواست خير نكند و به
خواست او ناخشنود باشد.
تحف العقول، ص 55
حدیث (4) پيامبر صلىلله عليه و آله :
أربَعٌ مِنَ السَّعادَةِ و أربَعٌ مِنَ
الشِّقاوَةِ، فَالأربَعُ الَّتى مِنَ السَّعادَةِ: الْمَرأَةُ
الصّالِحَةُ وَالْمَسكَنُ الْواسِعُ وَالْجارُ الصّالِحُ وَ الْمَركَبُ
الْبَهىُّ وَ الأْربَعُ الَّتى مِنَ الشَّقاوَةِ: اَلْجارُ السُّوءُ
وَالْمَرأةُ السُّوءُ وَالْمَسكَنُ الضَّيِّقُ وَالْمَركَبُ السُّوءُ؛
چهار چيز از خوشبختى و چهار چيز از بدبختى است:
چهار چيز خوشبختى: همسر خوب، خانه بزرگ، همسايه خوب و سوارى نيكو است و
چهار چيز بدبختى: همسايه بد، همسر بد، خانه كوچك و سوارى بد است.
مكارم الأخلاق، ص 126
حدیث (5) پيامبر صلىلله عليه و آله :
مِن سَعادَةِ ابْنِ آدَمَ حُسنُ الْخُلقِ وَ مِن
شَقاوَةِ ابْنِ آدَمَ سُوءُ الْخُلقِ؛
از خوشبختى انسان خوش اخلاقى و از بدبختى انسان بد
اخلاقى است.
كنز العمّال، ح 5243
حدیث (6) پيامبر صلىلله عليه و آله :
اَلْعِلمُ إمامُ الْعَمَلِ وَالْعَمَلُ تابِعُهُ
يُلهَمُ بِهِ السُّعَداءُ وَ يُحْرَمُهُ الأْشقياءُ؛
دانش پيشواى عمل و عمل پيرو آن است. به خوشبختان
دانش الهام مىشود و بدبختان از آن محرومند.
الأمالى، طوسى، ص 488، ح 38
حدیث (7) پيامبر صلىلله عليه و آله :
أشقَى النّاسِ الْمُلوكُ... وَ أسعَدُ النّاسِ مَن
خالَطَ كِرامَ النّاسِ؛
بدبختترين مردم پادشاهانند و خوشبختترين مردم كسى
است كه با مردم بزرگوار معاشرت كند.
الأمالى، صدوق، ص 73، ح 41
حدیث (8) پيامبر صلىلله عليه و آله :
إنَّ اللّهَ تَعالى يَعرِضُ عَلى عَبدِهِ فى كُلِّ
يَومٍ نَصيحَةً فَإن هُوَ قَبِلَها سَعِدَ و إن تَرَكَها شَقىَ؛
خداوند متعال، به بندهاش در هر روز نصيحتى عرضه
مىكند، كه اگر بپذيرد، خوشبخت و اگر نپذيرد، بدبخت مىشود.
كنز العمّال، ح 10250
حدیث (9) قال الله تعالی :
إنّى قَد قَضَيتُ لِكُلِّ قَومٍ هاديا أهدى بِهِ
السُّعَداءَ وَ يَكونُ حُجَّةً عَلَى الأشْقياءِ؛
من براى هر قومى راهنمايى قرار دادم، كه خوشبختان
را به وسيله آن هدايت مىكنم و حجتى براى بدبختان است.
الكافى، ج 8 ، ص 285، ح 430
حدیث (10) پيامبر صلى الله عليه و آله :
مَن ضَمِنَ وَصيَّةَ الْمَيِّتِ مِن أمرِ الْحَجِّ
فَلا يَعجُزَنَّ فيها فَإنَّ عُقُوبَتَها شَديدَةٌ وَ نَدامَتَها
طَويلَةٌ، لا يَعجُزُ عَن وَصيَّةِ الْمَيِّتِ إلاّ شَقىٌّ وَ لا
يَقومُ بِها إلاّ سَعيدٌ؛
هر كس وصيت ميت را در كار حج بر عهده بگيرد، نبايد
در آن كوتاهى كند، زيرا عقوبت آن سخت و پشيمانىاش طولانى است. از وصيت
ميت جز بدبخت كوتاهى نكند و به آن جز خوشبخت عمل ننمايد.
جامع الأخبار، ص 159
حدیث (11) امام على عليه السلام :
مَن أجهَدَ نَفسَهُ فى إصلاحِها سَعِدَ، مَن أهمَلَ
نَفسَهُ فى لَذّاتِها شَقِىَ وَ بَعُدَ؛
هر كس براى اصلاح خود، خويشتن را به زحمت بيندازد،
خوشبخت مىشود هر كس خود را در لذتها رها كند، بدبخت مىگردد و
بىبهره مىماند.
غررالحكم، ح 8246 و ح 8247
حدیث (12) امام على عليه السلام :
لا يَسعَدُ امْرُؤٌ إلاّ بِطاعَةِ اللّهِ
سُبحانَهُ وَ لا يَشقَى امْرُؤٌ إلاّ بِمَعصيَةِ اللّهِ؛
هيچ كس جز با اطاعت خدا خوشبخت نمىشود و جز با
معصيت خدا بدبخت نمىگردد.
غررالحكم، ح 10848
حدیث (13) امام على عليه السلام :
إنَّ حَقيقَةَ السَّعادَةِ أن يُختَمَ لِلْمَرءِ
عَمَلُهُ بِالسَّعادَةِ و إنَّ حَقيقَةَ الشَّقاءِ أن يُختَمَ
لِلْمَرءِ عَمَلُهُ بِالشَّقاءِ؛
براستى كه حقيقت خوشبختى آن است كه پايان كار انسان
خوشبختى باشد و حقيقت بدبختى آن است كه كار انسان به بدبختى خاتمه
يابد.
معانى الأخبار، ص 345، ح 1
حدیث (14) امام على عليه السلام :
اَلتَّوفيقُ مِنَ السَّعادَةِ وَ الْخِذلانُ مِنَ
الشَّقاوَةِ؛
توفيق [انجام كار نيك] از خوشبختى و بى توفيقى از
بدبختى است.
بحارالأنوار، ج 78، ص 12، ح 70
حدیث (15) امام على عليه السلام :
لا يَسعَدُ أحَدٌ إلاّ بِإقامَةِ حُدودِ اللّهِ وَ
لا يَشقى أحَدٌ إلاّ بِإِضاعَتِها؛
هيچ كس جز با اجراى حدود و احكام خدا خوشبخت
نمىشود و جز با ضايع كردن آن بدبخت نمىگردد.
غررالحكم، ح10853
