حدیث (3)
امام على عليه السلام :
اَلحَسَدُ لايَجلِبُ إِلاّ مَضَرَّةً وَغَيظا يوهِنُ قَلبَكَ وَيَمرِضُ
جِسمَكَ؛
حسادت نتيجهاى جز زيان و ناراحتى كه دلت را سست و تنت را
بيمار مىگرداند به بار نمىآورد.
بحارالأنوار،
ج73، ص256، ح29
حدیث (4) امام على عليهالسلام :
إنَّ الْمُؤْمِنَ إذا أَصابَهُ السُّقْمُ ثُمَّ أَعْفاهُ اللّهُ مِنهُ
كانَ كَفّارَةً لِما مَضى مِن ذُنُوبِهِ و مَوْعِظَةً لَهُ فِيما
يَستَقْبِلُ، وَ إِنَّ الْمُنافِقَ إذا مَرِضَ ثُمَّ اُعفِي كانَ
كَالْبَعيرِ، عَقَلَهُ أهلُهُ ثُمَّ أَرْسَلُوهُ فَلَم يَدْرِ لِمَ
عَقَلُوهُ و لِمَ أَرسَلُوهُ؛
هرگاه مؤمن بيمار شود سپس خداوند شفايش دهد، آن بيمارى كفّاره گناهان
گذشته و پندى براى آينده اوست و منافق هرگاه مريض شود سپس سلامت يابد،
مانند شترى است كه صاحبش او را بسته است و سپس رهايش كردهاند او
نمىداند براى چه او را بستهاند و براى چه رهايش كردهاند.
كنزالعمّال، ح 6686
حدیث (5) پيامبر صلىاللهعليهوآله :
مَنْ قَلَّ طَعْمُهُ صَحَّ بَدَنُهُ وَ مَنْ كَثُرَ طَعْمُهُ سَقُمَ
بَدَنُهُ وَ قَسا قَلْبُهُ؛
هر كس كم بخورد، سالم مىماند و هر كس زياد بخورد تنش بيمار مىشود و
قساوت قلب پيدا مىكند.
نهج الفصاحه، ح 2292
