مَن كانَ
عِندَهُ صَبِىٌّ فَليَتَصابَ لَهُ ؛
هر كس با كودك سروكار دارد ، با او كودكانه
رفتار كند.
من لا يحضره
الفقيه، ج 3، ص 483، ح 4707
حدیث (5)
پيامبر صلىاللهعليهوآله :
مَن بَكى
صَبىٌّ لَهُ فَاَرضاهُ حَتّى يُسَكِّنَهُ ، اَعطاهُ اللّهُ
عَزَّوَجَلَّ مِنَ الجَنَّةِ حَتّى يَرضى ؛
هر كس كودك گريان خود را راضى كند تا آرام
شود ، خداوند از بهشت آنقدر به او مىدهد تا راضى شود.
الفردوس، ج
3، ص 549، ح 5715
حدیث (6)
امام على عليهالسلام :
مَن سَاَلَ
فى صِغَرِهِ اَجابَ فى كِبَرِهِ ؛
هر كس در خردسالى سئوال كند، در
بزرگسالىاش پاسخ مىدهد .
غرر الحكم،
ح 8273
حدیث (7)
پيامبر صلىاللهعليهوآله :
اَحِبُّوا الصِّبيانَ وَ
ارحَمُوهُم ، وَ اِذا وَ عَدتُموهُم شَيئا فَفُوا لَهُم ،
فَاِنَّهُم لا يَدرونَ اِلاّ اَ نَّـكُم تَرزُقونَهُم ؛
كودكان را دوست بداريد و با آنان مهربان باشيد و هرگاه به آنان
وعده داديد ، به آن وفا كنيد ، زيرا آنان ، روزى دهنده خود را كسى
غير از شما نمىدانند.
كافى،
ج 6، ص 49، ح 3
حدیث (8)
امام كاظم عليهالسلام :
تُستَحَبُّ
عَرامَةُ الصَّبىِّ فى صِغَرِهِ لِيَكونَ حَليما فى كِـبَرِهِ، ما
يَنبَغى اَن يَكونَ اِلاّ هكَذا؛
خوب است بچّه در كودكى بازىگوش باشد تا در
بزرگسالى بردبار گردد و شايسته نيست كه جز اين باشد .
كافى،
ج 6، ص 51، ح 2
حدیث (9)
پيامبر صلىاللهعليهوآله :
اُحِبُّ الصِّبيانَ
لِخَمسٍ : اَلوَّلُ : اَنـَّهُم هُمُ البَكّاؤونَ ،
وَالثّانى : يَتَمَرَّغونَ بِالتُّرابِ وَ الثّالِثُ :
يَختَصِمونَ مِن غَيرِ حِقدٍ وَ الرّابِـعُ : لا يَدَّخِرونَ
لِغَدٍ شَيئا وَ الخامِسُ : يُعَمِّرونَ ثُمَّ يُخَرِّبونَ ؛
كودكان را به خاطر
پنج چيز دوست مىدارم : اول آنكه بسيار مىگِريند ، دوم آنكه با
خاك بازى مىكنند، سوم آنكه دعوا كردن آنان همراه با كينه نيست؛
چهارم آنكه چيزى براى فردا ذخيره نمىكنند، پنجم آنكه مىسازند و
سپس، خراب مىكنند (دلبستگى ندارند).
مواعظ
العدديّه، ص 259
حدیث (10)
پيامبر صلىاللهعليهوآله :
اِنَّ
التُّرابَ رَبيعُ الصِّبيانِ ؛
خاك، بهارِ (تفريحگاهِ) كودكان است.
معجم الكبير، ج 6، ص 140، ح 5775
حدیث (11)
امام باقر عليهالسلام :
اِنّا
نَمُرُ صِبيانَنا بِالصَّلاةِ اِذا كانوا بَنى خَمسِ سِنينَ ،
فَمُروا صِبيانَـكُم بِالصَّلاةِ اِذا كانوا بَنى سَبعِ سِنينَ،
وَ نَحـنُ نَأمُرُ صِبيانَنـا بِالصَّـومِ اِذا كانوا بَنى
سَبعِ سِنينَ بِما اَطاقوا مِن صيامِ اليَومِ اِن كانَ اِلى
نِصفِ النَّهارِ اَو اَكثَرَ مِن ذلِكَ اَو اَقَلَّ، فَاِذا
غَلَبَهُمُ العَطَشُ وَ الغَرَثُ اَفطَروا، حَتّى يَتَعَوَّدُوا
الصَّومَ وَ يُطيقوهُ، فَمُروا صِبيانَـكُم اِذا كانوا بَنى تِسعِ
سِنينَ بِالصَّومِ مَا استَطاعوا مِن صيامِ اليَومِ، فَاِذا
غَلَبَهُمُ العَـطَشُ اَفطَروا ؛
ما كودكان خود را
وقتى پنج سالهاند ، به نماز امر مىكنيم ؛ ولى شما كودكانتان را
وقتى هفت ساله شدند ، به نماز امر كنيد . ما كودكان خود را وقتى
هفت سالهاند ، به روزه وامىداريم ، به اندازهاى كه توان دارند ،
چه نصف روز باشد يا بيشتر يا كمتر . وقتى تشنگى و گرسنگى بر آنان
چيره شد ، افطار مىكنند تا اينكه به روزه ، عادت كنند و توان آن
را بيابند ، ولى شما كودكانتان را وقتى نُه ساله شدند ، به
اندازهاى كه توان دارند ، به روزه وا داريد و وقتى تشنگى بر آنان
چيره شد ، افطار كنند .
كافى،
ج 3، ص 409، ح 1
حدیث (12)
پيامبر صلىاللهعليهوآله :
اِذا بَلَغَ
اَولادُكُم سَبعَ سِنينَ فَفَرِّقوا بَينَ فُرُشِهِم؛
هرگاه كودكانتان به هفتسالگى رسيدند،
رختخوابهايشان را جدا كنيد.
مستدرك على الصحيحين، ج 1، ص 317، ح 721
حدیث (13)
پيامبر صلىاللهعليهوآله :
عَرامَةُ الصَّبِىِّ فى صِغَرِهِ زيادَةٌ فى عَقلِهِ فى كِبَرِهِ؛
بازى گوشى كودك در خردسالى اش
مايه فزونى عقل در بزرگسالى اوست.
دعائم
الاسلام، ج1، ص194
