كُنْ بَشّاشا فَإنَّ اللّه يُحِبُّ البَشّاشينَ وَيُبغِضُ العَبوسَ
كَريهَ الوَجهِ؛
گشاده رو باش كه خداوند انسان هاى گشاده رو را دوست دارد و با اخموى ترشرو دشمن
است.
الشهاب فى الحكم والآداب، ص 38
حدیث (5)
امام على عليه السلام :
بِشرُكَ يَدُلُّ عَلى كَرَمِ نَفسِكَ؛
گشاده رويى تو نشانگر بزرگوارى و كرامت نفس توست.
غررالحكم، ج3، ص269، ح4453
حدیث (6)
امام صادق عليه السلام :
صَنائِعُ المَعروفِ وَحُسنُ البِشرِ يُكسِبانِ المَحَبَّةَ وَيُدخِلانِ
الجَنَّةَ وَالبُخلُ وَعَبُوسُ الوَجهِ يُبعِدانِ مِنَ اللّه وَيُدخِلانِ
النّارَ؛
نيكوكارى و گشاده رويى، محبت آورند و به بهشت مى برند و بخل و ترشرويى از خدا دور
مى كنند و به دوزخ برند.
كافى، ج2، ص103، ح5
حدیث (7)
امام على عليه السلام :
بِالبِشرِ وَبَسطِ الوَجهِ يَحسُنُ مَوقِعُ البَذلِ؛
با گشاده رويى و خوشرويى، بخشش ارزش پيدا مى كند.
غررالحكم، ج3، ص232، ح4313
حدیث (8)
رسول اكرم صلى الله عليه و آله :
بَسطُ الوَجهِ زينَةُ الحِلمِ؛
گشاده رويى زينت بردبارى است.
بحارالأنوار، ج76، ص20، ح3
حدیث (9) امام صادق عليه السلام :
اِنَّ لاَِهْلِ الْجَنَّةِ اَرْبَعَ عَلاماتٍ:
وَجْهٌ مُنْبَسِطٌ وَ لِسانٌ لَطيفٌ وَ قَلْبٌ رَحيمٌ وَ يَدٌ
مُعْطيَةٌ؛
بهشتىها چهار نشانه دارند: روى گشاده، زبان
نرم، دل مهربان و دستِ دهنده.
مجموعه ورام، ج 2، ص 91
حدیث (10) ديلمى :
كانَ النَّبىُّ صلىاللهعليهوآله ...
يُسَلِّمُ عَلى مَنِ اسْتَقْبَلَهُ مِنْ كَبيرٍ وَ صَغيرٍ وَ
غَنىٍّ وَ فَقيرٍ و لا يُحَقِّرُ ما دُعِىَ اِلَيهِ و لو اِلى
خَشفِ التَّمْرِ وَ كانَ خَفيفَ المَؤونَةِ كَريمَ الطَّبيعَةِ،
جَميلَ المُعاشَرَةِ، طَلِقَ الوَجهِ، بَشّاشا من غَيرِ ضِحكٍ،
مَحْزونا مِن غَيرِ عَبوسٍ، مُتَواضِعا مِنْ غَيْرِ مَذَلَّةٍ،
جَوادا مِن غَيْرِ سَرَفٍ، رَقيقَ القَلبِ، رَحيما بِكُلِّ
مُسْلِمٍ... ؛
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله به هر كس برخورد
مىنمودند، از بزرگ و كوچك، ثروتمند و فقير، سلام مىكردند و اگر
به جايى حتى براى خوردن خرمايى خشك دعوت مىشدند، آن را كوچك
نمىشمردند. زندگيشان كم هزينه بود، بزرگ طبع، خوش معاشرت و گشاده
رو بودند، بى آنكه بخندند، هميشه متبسم بودند، بىآنكه اخمو
باشند، محزون بودند، بىآنكه از خود ذلّتى نشان دهند، متواضع
بودند، مىبخشيدند ولى اسراف نمىنمودند، دل نازك و نسبت به تمام
مسلمانان مهربان بودند.
ارشاد القلوب، ج 1، ص 115
حدیث (11) امام على عليهالسلام :
وَ هُوَ خاتَمُ النَّبيّينَ، اَجْوَدُ النّاسِ
كَفّا وَ اَرْحَبُ النّاسِ صَدْرا وَ اَصْدَقُ النّاسِ لَهْجَةً وَ
اَوْفَى النّاسِ ذِمَّةً وَ اَلْيَنُهُمْ عَريكَةً وَ اَكْرَمُهُمْ
عِشْرَةً مَنْ رَآهُ بديهَةً هابَهُ وَ مَنْ خالَطَهُ مَعْرِفَةً
اَحَبَّهُ يَقولُ ناعِتُهُ: لَمْ اَرَ قَبْلَهُ وَ لا بَعْدَهُ
مِثْلَهُ؛
او كه خاتم پيامبران بود، بخشندهترين،
پرحوصلهترين، راستگوترين، پايبندترين مردم به عهد و پيمان،
نرمخوترين و خوش مصاحبتترين مردم بود، هر كس بدون سابقه قبلى او
را مىديد، هيبتش او را مىگرفت و هر كس با او معاشرت مىنمود و او
را مىشناخت دوستدارش مىشد و هر كس مىخواست او را تعريف كند،
مىگفت: نظير او را پيش از او و پس از او نديدهام.
بحارالأنوار، ج 16، ص 190
حدیث (12) امام صادق عليه السلام :
ثَلاثٌ مَنْ اَتَى اللّهَ بِواحِدَةٍ
مِنْهُنَّ اَوْجَبَ اللّهُ لَهُ الْجَنَّةَ: اَلاِْنْفاقُ مِنْ
اِقْتارٍ وَ الْبِشْرُ لِجَميعِ الْعالَمِ وَ الاِْنْصافُ مِنْ
نَفْسِهِ؛
هر كس يكى از اين كارها را به درگاه خدا ببرد،
خداوند بهشت را براى او واجب مىگرداند: انفاق در تنگدستى،
گشادهرويى با همگان و رفتار منصفانه.
نهج الفصاحه، ح 1281
