شرط اول - اين كه شير، پس از ازدواج باشد
اين شرط فروعى دارد كه آنها را بيان مى كنيم:
الف - اين كه شير زن در پى ازدواج پديد آمده باشد، پس اگردوشيزهاى شير در سينه او روان شود وكودكى را با آن شير تغذيه كند،اين شير موجب محرميت او نمىشود وبر پايه احاديث رسيدهپيوندى را به وجود نمىآورد، ولى احتياط آن است كه از ازدواج با آنكه اصطلاحاً مادر رضاعى يا خواهر رضاعى ناميده مىشود پرهيزگردد.
ب - اگر زنى - والعياذ باللَّه - زنا داد وحامله شد ووضع حمل كردوسپس كودكى را با شير خود تغذيه كرد، اين شير موجب محرميت اونمىگردد وبر حسب نظر مشهور فقهاء، واحتياط آن است كه مانندمسأله پيشين پرهيز شود.
ج - اگر مردى با زنى به گمان اين كه همسر اوست نزديكى كند - كهدر اصطلاح فقهى شبهه ناميده مىشود - وآن زن حامله شود وطفلىبه دنيا آورد، فراگيرى محرميت با اين شير، موافق احتياط است.
د - اگر زن حاملهاى طلاق داده شود وسپس وضع حمل كندوكودكى را شير دهد موجب محرميت مىشود، زيرا اين شير بهواسطه ازدواج صحيح پديد آمده است.
ه - اگر زن حاملهاى طلاق داده شود وسپس وضع حمل كندودوباره به عقد مرد ديگرى در آيد وكودكى را شير دهد، محرميتپديد مىآيد، ولى صاحب شير همسر اول اوست، بنابراين همسراول پدر رضاعى آن كودك به شمار مىآيد نه همسر دوم زن، مگر آنكه از نو حامله شود وشير اول قطع گردد ودوباره شير در سينه او پديدآيد كه فقها گفتهاند: اين شير از آن شوهر دوم است واو پدر رضاعىكودك است نه شوهر اول.
اگر ما از نظر علمى امكان يافتيم منشأ شير را شناسايى كنيمودريابيم كه آيا اين شير از حاملگى اول است يا دوم بايد به علم عملكنيم وصاحب شير
(همسر اول يا دوم) را پدر رضاعى طفلبشماريم.
