بينشهاى وحى
الف - شريعت اسلام گروهى از زنان را بر مردان حرام گردانيده كهاز آن جمله است مادر رضاعى وخواهر رضاعى. اين تحريم در سياقبيان محارم نسبى همچون مادر وخواهر آمده است كه دلالت بر آندارد كه خويشاوندى رضاع وشير دادن همچون خويشاوندى نسباست، بنابر اين آنچه به وسيله خويشاوندى نسبى حرام مىشود، بهواسطه خويشاوندى رضاعى نيز حرام مىگردد.
ب - اين بيان قرآنى كه مىفرمايد: (وَأُمَّهَاتُكُمُ الَّلاتِي أَرْضَعْنَكُمْ)"مادران رضاعى شما" و
(وَأَخَوَاتُكُم مِنَ الرَّضَاعَةِ) "وخواهران رضاعىشما"، گواه عدم انتشار حرمت است مگر پس از آن كه زن شيرده مادرگردد ودختر او خواهر كودك شير خوار، وچنين نمىشود مگر پس ازآن كه جسم او از شير اين زن رشد كند، وچنان كه در حديث شريفآمده است استخوان او محكم وگوشت او برويد واين، پس از ده بارشير دادن يا بيشتر يا پس از يك شبانه روز شير خوارگى تحققمىيابد.
ج - هرگاه زن شيرده مادر گردد، مادر بزرگ فرزند شير خواره،وعمه برادر زاده او، وخاله خواهر زاده او نيز مىگردد، چنانكه شوهراو نيز براى اين طفل پدر رضاعى مى شود ودليل اين فراگيرى اينسخن خداوند است كه(وَأَخَوَاتُكُم مِنَ الرَّضَاعَةِ)وخواهران رضاعىشما. پس خواهر نسبت به شير خوار، بدو نسبت مى يابد به سببمادر واين خود دليل آن است كه انتساب وخويشاوندى با كودك شيرخوار مى تواند از طريق انتساب به مادر باشد.
حديث شريف:
1 - در حديثى منقول از امام باقرعليه السلام آمده است كه پيامبر اكرمصلى الله عليه وآلهفرمود: " به سبب رضاع همان حرام شود كه به سبب نسب."(75)
2 - از زياد بن سوقه روايت است كه گفت: به امام باقرعليه السلام عرضكردم: آيا رضاع حد خاصى دارد كه آن را معتبر بشماريم؟
حضرتعليه السلام فرمود: "شيرخوارگى در كمتراز يكشبانهروز يا پانزدهبار شير دادن متوالى از يك زن واز شير يك مرد، بدون آنكه شير دادنزنى ديگر ميان آن فاصله بيندازد، موجب محرميت نمىشود."(76)
3 - امام صادقعليه السلام در پى پرسش از چگونگى محرم شدن به سببرضاع فرمود: "آن رضاعى كه گوشت را بروياند، واستخوان را محكمسازد."
راوى مىگويد: عرض كردم آيا كودك با ده بار شير خوارگى محرممىشود؟
حضرت عليه السلام فرمود: "نه، زيرا با ده بار شير خوارگى نه گوشتىمىرويد ونه استخوانى محكم مى شود."(77)
