حدیث (901) حضرت خاتم الانبیاء(ص) می فرمایند
مَن جاءَهُ المَوتُ وَ هُوَ يَطلُبُ العِلمَ لِيُحيىَ بهِ الاِسلامَ
كانَ بَينَهُ وَ بَينَ الانبياء دَرَجَةٌ واحِدَةٌ فِى الجَنَّةِ
هر كس در جستجوى دانش باشد تا با آن اسلام را زنده كند و مرگ او فرا
رسد، در بهشت ميان او و پيامبران تنها يك درجه فاصله است.
منية المريد ، ص 100
حدیث (902) امام كاظم(ع) می فرمایند:
مُشاوَرَةُ العاقِلِ النّاصِحِ يُمنٌ وَ بَرَكَةٌ وَ رُشدٌ وَ
تَوفيقٌ مِنَ اللّه
مشورت با عاقلِ خيرخواه، خجستگى، بركت، رشد و توفيقى از سوى خداست
تحف العقول، ص 398
حدیث (903) حضرت خاتم الانبیاء(ص) می فرمایند:
اِعلَم اَنَّ الصِّدقَ مُبارَكٌ وَ
الكِذبَ مَشؤومٌ
بدان كه راستگويى، پر بركت است و دروغگويى، شوم
تحف العقول،
ص 14
حدیث (904) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
لَو خِفتُمُ اللّهَ حَقَّ خيفَتِهِ لَعَلِمتُمُ العِلمَ الَّذى لا
جَهلَ مَعَهُ، وَ لَو عَرَفتُمُ اللّهَ حَقَّ مَعرِفَتِهِ لَزالَت
بِدُعائِكُمُ الجِبالُ
اگر از خدا چنانكه بايد مىترسيديد، به دانشى ناب دست مىيافتند و اگر
خدا را چنانكه بايد مىشناختيد، با دعايتان كوهها از ميان مىرفتند
كنز العمّال، ح 5881
حدیث (905) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
اَلصَّلاةُ مِن شَرائِعِ الدّينِ وَ فيها مَرضاةُ الرَّبِّ
عَزَّوَجَلَّ وَ هِىَ مِنهاجُ الاَْنبياءِ وَ لِلمُصَلّى حُبُّ
المَلائِكَةِ وَ هُدىً و ايمانٌ وَ نورُ المَعرفَةِ وَ بَرَكَةٌ فِى
الرِّزقِ
نماز، از آيينهاى دين است و رضاى پروردگار، در آن است. و آن راه
پيامبران است. براى نمازگزار، محبت فرشتگان، هدايت، ايمان، نور معرفت و
بركت در روزى است
خصال، ص 522، ح 11
حدیث (906) امام صادق (ع) می فرمایند:
اِنَّ النّاسَ يَستَغنونَ اِذا عُدِلَ بَينَهُم وَ تُنزِلُ
السَّماءُ رِزقَها وَ تُخرِجُ الاَْرضُ بَرَكَتَها بِاِذنِ اللّهِ
تَعالى
اگر در ميان مردم عدالت برقرار شود، همه بىنياز مىشوند و به اذن
خداوند متعال آسمان روزى خود را فرو مىفرستد و زمين بركت خويش را
بيرون مىريزد
كافى، ج 3، ص 568، ح 6
حدیث (907) امام علي (ع) می فرمایند:
جالِسِ العُلَماءَ يَزدَد عِلمُكَ وَ يَحسُن اَدَبُكَ وَ تَزكُ
نَفسُكَ
با علما همنشين باش، تا علمت زياد و ادبت نيكو و جانت پاك گردد
غرر الحكم ، ح 4786
حدیث (908) امام علي (ع) می فرمایند:
الدّعاء ترس المؤمِن
دعا ، سپر مؤمن است.
الكافي : ج 2 ، ص 468 ح 4
حدیث (909) امام علي (ع) می فرمایند:
اَلتَّوَكُلُّ عَلَى اللّهِ نَجاةً مِنْ كُلِّ سوءٍ وَحِرْزٌ مِنْ
كُلِّ عَدُوٍّ؛
توكل بر خداوند، مايه نجات از هر بدى و محفوظ بودن از هر دشمنى است.
بحارالأنوار 78/79/56
حدیث (910) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
مَن تَوَكَّلَ عَلَى اللّهِ كَفاهُ مَؤنَتَهُ وَرِزقَهُ مِن حَيثُ
لايَحتَسِب؛
هر كس به خدا توكل كند، خداوند هزينه او را كفايت مىكند و از جايى كه
گمان نمىبرد به او روزى مىدهد.
كنزالعمال ج3 ، ص 103
حدیث (911) امام علي (ع) می فرمایند:
مَن تَوكَّلَ عَلَى اللّهِ ذَلَّت لَهُ الصِّعاب وَتَسَهَّلَت
عَلَيهِ الأسبابِ؛
هر كس به خدا توكل كند، دشوارىها براى او آسان مىشود و اسباب برايش
فراهم مىگردد.
غررالحكم ج5، ص524
حدیث (912) امام صادق (ع) می فرمایند:
إنَّ الغِنى وَالعِزَّ يَجولانِ فَإذا ظَفِرا بِمَوضِعِ
التَّوَكُّلِ أَوطنا
بىنيازى و عزّت به هر طرف مىگردند و چون به جايگاه توكل دست يافتند
در آنجا قرار مىگيرند.
اصول كافى ج 2 ، ص65
حدیث (913) امام باقر (ع) می فرمایند:
مَن تَوَكَّلَ عَلَى اللّهِ لايُغلَبُ وَمَنِ اعتَصَمَ
بِاللّهِ لايُهزَمُ
هر كس به خدا توكل كند، مغلوب نشود و هر كس به خدا توسل جويد، شكست
نخورد.
جامع الأخبار ص322
حدیث (914) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
اَلتَّوَكُّلُ بَعدَ الكَيسِ مَؤعِظة
توكّل كردن (به خدا) بعد از به كار بردن عقل، خود موعظه است.
كنزالعمال ج3،ص103
حدیث (915) امام باقر (ع) می فرمایند:
ما مِن شَیءٍ أحَبَّ إلَى اللّهِ عَزَّوجلَّ مِن
عَمَلٍ یداوَمُ عَلَیهِ ، وإن قَلَّ
هیچ چیز نزد خداوند عزّوجلّ محبوبتر ازعملى نیست كه
بر آن مداومت شود ؛ هر چند اندك باشد.
الكافی : ج 2 ، ص 82 ، ح 3
حدیث (916) امام كاظم(ع) می فرمایند:
ليسَ كلُّ مَن قالَ بوَلايتِنا مؤمنا ،
ولكن جُعِلوا اُنسا للمؤمنينَ
چنين نيست كه هر كس قائل به ولايت ما باشد ، مؤمن است ، بلكه آنان همدم مؤمناناند
الكافي : ج 2 ، ص 242 ، ح 1
حدیث (917) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
اَلطّيَرَةُ شِركُ وَمامِنّا إِلاّ
وَلكِنَّ اللّهَ يُذهِبُهُ بِالتَّوَكُّلِ؛
فال بد زدن شركاستوهيچكسازمانيستمگراينكهبهنحوىدستخوش فال بد
زدن مىشود، اما با توكل، خداوند آن را از بين مىبرد.
سنن ابن ماجه ج2 ، ص1170
حدیث (918) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
إذا ظَهَرتِ البِدعُ في اُمّتي فلْيُظهِرِ العالِمُ علمَهُ ، فمَن لَم يَفعل
فعَلَيهِ لَعنةُ اللّهِ
هرگاه بدعتها در ميان امت من آشكار شد، بر عالم است كه علمش را آشكار كند و هر كس
نكند، لعنت خدا بر او.
الكافي : ج 1 ، ص 54 ، ح 2
حدیث (919) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
رَأى رَسولُ اللّهِ صلىاللهعليهوآله قَوما لا يَزرَعونَ قالَ: ما
أَنتُم؟ قالوُا: نَحنُ المُتَوَكِّلونَ، قالَ: لا، بَل أَنتُم
المُتَّكِلونَ؛
رسول اكرم صلىاللهعليهوآله گروهى را كه كشت و كار نمىكردند، ديدند
و فرمودند: شما چه كارهايد؟ عرض كردند ما توكل كنندگانيم. فرمودند:
نه، شما سر باريد.
مستدرك الوسائل ج11،
ص217
حدیث (920) امام حسين عليه السلام می فرمایند:
مِن دَلائِلِ عَلاماتِ
القَبولِ : الجُلوسُ إلى أهلِ العُقولِ
از نشانه هاى خوشنامى و نيكبختى ، همنشينى با خردمندان است.
بحارالأنوار، ج 75، ص 119
حدیث (921) امام
على عليه السلام می فرمایند:
المَعِدَةُ بَيتُ
الاَْدواءِ وَ الحِميَةُ رَأسُ الدَّواءِ، وَ عَوِّد كُلَّ بَدَنٍ مَا
اعتادَ. لا صِحَّةَ مَعَ النَّهَمِ
معده سراى دردهاست و
پرهيز، بهترين درمان. هر بدنى را به همان كه خو مىگيرد، عادت دهيد. با
پرخورى، تندرستى نخواهد بود
تاريخ دمشق، ج 60، ص 325.
حدیث (922) امام على عليه السلام می فرمایند:
يَقولُ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ ما مِن مَخلوقٍ
يَعتَصِمُ دونى إِلاّ قَطَعتُ أسبابَ السَّماواتِ وَأسبابَ الأَْرضِ
مِن دونِهِ فَإِن سَأَلَنى لَم اُعطِهِ وَإِن دَعانى لَم اُجِبهُ؛
خداوند عزوجل مىفرمايد:
هيچ مخلوقى نيست كه به غير من پناه ببرد، مگر اين كه دستش را از اسباب
و ريسمانهاى آسمانها و زمين كوتاه كنم، پس اگر از من بخواهد عطايش
نكنم و اگر مرا بخواند جوابش ندهم.
تاريخ دمشق، ج 60، ص 325.
حدیث (923) امام حسن مجتبی عليه السلام می فرمایند:
أنَا الضّامِنُ لِمَن لَم يَهجُس فى قَلبِهِ إِلاَّ
الرِّضا أَن يَدعُوَ اللّهَ فَيُستَجابَ لَهُ
كسى كه در دلش هوايى جز خشنودى خدا خطور نكند، من ضمانت مىكنم كه
خداوند دعايش را مستجاب كند.
اصول كافى ج2 ، ص62
حدیث (924) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
مَنْ سَرَّهُ أن يَستَجيبَ اللّهُ لَهُ عِندَ الشَّدائِدِ وَالْكَربِ
فَليُكثِرِ الدُّعاءَ فِى الرَّخاءِ
هر كس دوست دارد خداوند هنگام سختى ها و گرفتارى ها دعاى او را اجابت كند، در هنگام
آسايش، دعا بسيار كند
نهج
الفصاحه ح3023
حدیث (925) امام صادق(ع) می فرمایند:
عَلَيكَ بِالأَحداثِ فَإِنَّهُم أسرَعُ إلى كُلِّ خَيرٍ
جوانان را درياب، زيرا كه آنان سريعتر به كارهاى خير روى مىآورند
كافى، ج 8، ص 93، ح 66
حدیث (926) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
لَيسَ شَىْءٌ أَسرَعَ إِجابَةً مِن دَعوَةِ غائِبٍ لِغائِبٍ؛
هيچ دعايى زودتر از دعايى كه انسان در غياب كسى مىكند، مستجاب
نمىشود.بحارالأنوار ج93، ص359
حدیث (927) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
اِغتَنِمُوا الدُّعاءَ عِندَ الرِّقَّةِ فَإِنَّها رَحمَةٌ؛
دعا كردن را در هنگام رقّت قلب غنيمت شمريد، كه رقت قلب، رحمت است.
بحارالأنوار ج93، ص347
حدیث (928) امام على(ع) می فرمایند:
اِذا عاتَبتَ الحَدَثَ فَاترُك لَهُ مَوضِعا مِن ذَ نبِهِ لِئَلاّ
يَحمِلَهُ الاخراجُ عَلَى المُكابَرَةِ
هرگاه جوان را توبيخ كردى ، برخى خطاهاى او را ناديده بگير، تا توبيخ
تو، او را به مقابله وادار نسازد
شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 20، ص 333، ح 819
حدیث (929) امام صادق(ع) می فرمایند:
عَلَيكُم بِالصَّلاةِ فِي المَساجِدِ
بر شما باد نماز خواندن در مسجدها .
الكافي : ج 2 ،
ص 635 ، ح 1
حدیث (930) امام على(ع) می فرمایند:
اِصبِر عَلى مَرارَةِ الحَقِّ وَ ايّاكَ اَن تَنخَدِعَ لِحَلاوَةِ
الباطِل
تلخى حق را تحمل كن، و مبادا كه فريب شيرينى باطل را بخورى
غررالحكم، ح 2472
حدیث (931) امام صادق(ع) می فرمایند:
إذا أرادَ أَحَدُكُم أَن يُستَجابَ لَهُ فَليُطَيِّب كَسبَهُ وَليَخرُج
مِن مَظالِمِ النّاسِ
هر كس بخواهد دعايش مستجاب شود، بايد كسب خود را حلال كند و حق مردم را
بپردازد.
بحارالأنوار ج93، ص321
حدیث (932) امام صادق(ع) می فرمایند:
... وَ إِنَّ اللّهَ لا يَرفَعُ إِلَيهِ دُعاء عَبدٍ وَفى بَطنِهِ
حَرامٌ أَو عِندَهُ مَظلَمَةٌ لأِحَدٍ مِن خَلقِهِ
... دعاى هيچ بندهاى كه مال حرام در شكمش باشد يا حق كسى بر گردنش
باشد، به درگاه خدا بالا نمىرود.
بحارالأنوار ج93، ص321
حدیث (933) امام سجاد(ع) می فرمایند:
مَن لَم يَرجُ النّاسَ فى شَىءٍ وَرَدَّ أَمرَهُ إلَى اللّهِ
عَزَّوَجَلَّ فى جَميعِ اُمورِهِ استَجابَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ
فى كُلِّ شَىءٍ؛
هر كس در هيچ كارى به مردم اميد نبندد و همه كارهاى خود را به خداى
عزوجل واگذارد، خداوند هر خواستهاى كه او داشته باشد اجابت كند.
اصول كافى ج2، ص148
حدیث (934) امام على(ع) می فرمایند:
ظَـلَمَ الحَقَّ مَن نَصَرَ الباطِلَ
هر كس باطل را يارى كند، به حق ستم كرده است
غررالحكم، ح 6041
حدیث (935) امام على(ع) می فرمایند:
مَن أَرادَ أن تُستَجابَ دَعوَتُهُ وَأَن تُكشَفَ كُربَتُهُ
فَليُفَرِّج عَن مُعسِرٍ؛
هر كس مىخواهد دعايش مستجاب شود و غمش از بين برود بايد گره از كار
گرفتارى باز كند.
نهج الفصاحه ح2961
حدیث (936) امام على(ع) می فرمایند:
شُكرُكَ لِنِعمَةٍ سالِفَةٍ يَقتَضى نِعمَةً آنِفَةً؛
شكر تو بر نعمت گذشته، زمينهساز نعمت آينده است.
نزهة الناظر و تنبيه الخاطر،ص80
حدیث (937) امام باقر(ع) می فرمایند:
بنى الاسلام على خمسة اشياء، على الصلوة و الزكاة و الحج و الصوم و
الولايه.
اسلام بر پنج چيز استوار است، برنماز و زكات حج و روزه و ولايت
(رهبرى اسلامى).
فروع كافى، ج 4 ص 62، ح 1
حدیث (938) امام رضا(ع) می فرمایند:
انما امروا بالصوم لكى يعرفوا الم الجوع و العطش فيستدلوا على فقر
الاخر
مردم به انجام روزه امر شدهاند تا درد گرسنگى و تشنگى را بفهمند و به
واسطه آن فقر و بيچارگى آخرت را بيابند.
وسائل الشيعه،ج4،ص4
حدیث (939) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
اَلصَّدَقَةُ بِعَشرَةٍ وَ القَرضُ
بِثَمانِيَةَ عَشرَ وَ صِلَةُ الْاِخوانِ بِعِشرينَ وَ صِلَةُ
الرَّحِمِ بِاَربَعَةٍ وَ عِشرينَ
صدقه دادن، ده حسنه، قرض دادن، هجده حسنه، رابطه با برادران [دينى]،
بيست حسنه و صله رحم، بيست و چهار حسنه دارد
كافى، ج 4، ص 10، ح 3
حدیث (940) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
اِنَّ فِى الرِّفق الزّيادَةَ وَ البَرَكَةَ وَ مَن يُحرَم
الرِّفقُ يُحرَمِ الخَيرَ
در مدارا، فزونى و بركت است، و هر كس از مدارا محروم باشد، از
خير، محروم شده است.
كافى، ج 4، ص 10، ح 3
حدیث (941) رسول اکرم(ص) می فرمایند:
اَلصُّومُ فِى الحَرّ جِهادٌ
روزه گرفتن در گرما، جهاد است.
كافى، ج 4، ص 10، ح 3
حدیث (942) اميرالمومنان
على عليه السلام می فرمایند:
صومُ النَّفسِ
عَن لَذّاتِ
الدُّنيا اَنفَعُ
الصّيام
روزه نفس از لذتهاى دنيوى سودمندترين روزههاست.
غرر الحكم، ج 1 ص 416 ح 64
حدیث (943) اميرالمومنان
على عليه السلام می فرمایند:
اَلصّيامُ اِجتِنابُ المَحارِم كَما يَمتَنِعُ الرَّجُل مِنَ
الطَّعامِ وَ الشَّراب.
روزه پرهيز از حرامها است همچنانكه شخص از خوردنى و نوشيدنى پرهيز
مىكند.
بحار ج 93 ص 249
حدیث (944) امام صادق عليه
السلام می فرمایند:
إنَّ العالِمَ إذا لَم يَعمَل بِعِلمِهِ زَلَّت مَوعِظَتُهُ عَنِ
القُلوبِ كَما يَزِلُّ المَطَرُ عَنِ الصَّفا
هرگاه عالم به علمش عمل نكند. [اثر [موعظهاش از دلها زايل مىشود ؛
آن چنان كه باران از روى سنگ صاف مىلغزد.
الكافي : ج 1 ، ص 44
حدیث (945) اميرالمومنان
على عليه السلام می فرمایند:
صومُ القَلبِ خَيرٌ مِن صيامِ الِّلسان وَ صومُ الِّلسانِ خَيرٌ مِن
صيامِ البَطن.
روزه قلب بهتر از روزه زبان است و روزه زبان بهتر از روزه شكم است.
غرر الحكم، ج 1،
ص 417، ح 80
حدیث (946) امام صادق عليه السلام می فرمایند:
اِذا صُمتَ فَليَصُم سَمعُكَ وَ بَصَرُكَ وَ شعرُكَ وَ جلدُك
آنگاه كه روزه مىگيرى بايد چشم و گوش و مو و پوست تو هم روزهدار
باشند.«يعنى از گناهان پرهيز كند
الكافى ج 4 ص 87، ح 1
حدیث (947) حضرت زهرا سلام
الله عليها می فرمایند:
ما يَصنَعُ الصّائِمِ بِصيامِه اِذا لَم يَصُن
لِسانِه وَ سَمعِه وَ بَصَرِهِ وَ جَوارِحِه.
روزهدارى كه زبان و گوش و چشم و جوارح خود را حفظ نكرده روزهاش به چه
كارش خواهد آمد.
بحار، ج 93 ص 295
حدیث (948) حضرت علی علیه
السلام می فرمایند:
كم من صائم ليس له من صيامه الا الجوع و الظما و كم من قائم ليس له
من قيامه الا السهر و العناء
چه بسا روزهدارى كه از روزهاش جز گرسنگى و تشنگى بهرهاى ندارد و چه
بسا شب زندهدارى كه از نمازش جز بيخوابى و سختى سودى نمىبرد
نهج البلاغه، حكمت 145
حدیث (949) حضرت علی علیه
السلام می فرمایند:
أَوَّلُ عِوَضِ الحَلِيمِ مِن حِلمِهِ
أَنَّ النَّاسَ أَنصَارُهُ عَلَى الجَاهِلِ
و درود خدا بر او ، فرمود : نخستين پاداش بردبار از بردبارى اش آن كه
مردم در برابر نادان ، پشتيبان او خواهند بود
نهج البلاغه، حكمت 206
حدیث (950) امام
كاظم علیه
السلام می فرمایند:
دَعوَةِ
الصائِمِ تَستَجابُ
عِندَ اِفطارِه
دعاى شخص روزهدار هنگام افطار مستجاب مىشود
بحار الانوار ج 92 ص 255 ح 33
